Η αλήθεια είναι ότι βασανίστηκα φέτος να βγάλω δέκα ελληνικούς δίσκους που μου άρεσαν. Πριν αρχίσω τη λίστα σκεφτόμουν αν όντως υπάρχουν 10 δίσκοι. Τελικά υπήρχαν έντεκα.
αυτό που έχουν καταφέρει σε ένα χρόνο είναι το όνειρο κάθε σχήματος που ξεκινάει να φτιάχει μουσική: αναφορές σε όλα αυτά τα ηλεκτρονικά μέσα που ορίζουν τι είναι χιπ σήμερα, έναν ύμνο στην γκάρντιαν [που έπιασε και τις περισσότερες επιρροές του rpr χωρίς να ξέρει τίποτα γι' αυτόν].
"Οι καλλιτέχνες που αναζητούν την αυθεντικότητα τείνουν να κοιτάζουν πίσω σε μία μυθολογική χρυσή εποχή αθωότητας, τότε που η μουσική ήταν λιγότερο συνειδητή και φτιαχνόταν με ένα απλούστερο, αγνότερο τρόπο. Αυτή η νοοτροπία συχνά καμουφλάρει τα αισθήματα ανεπάρκειας και αγωνίας που έχουν: γνωρίζουν βαθιά το χάσμα ανάμεσα στο ποιοι νιώθουν ότι είναι και πώς τους εκλαμβάνουν οι άλλοι."
Ανεξάρτητη γυναικεία τραγουδοποιία: δεν ξέρω πλέον αν τίθεται εν γένει ένα τέτοιο θέμα προς συζήτηση. Δεν ξέρω καν αν μπορεί να εξαχθεί ένα γενικότερο συμπέρασμα για τις νέες ανησυχίες των κοριτσιών που θεωρούνται το μέλλον ή έστω, το παρών του σύγχρονου γυναικείου τραγουδιού.
Τους ξεσκόνισα μαζί με τους Gravel, τις μέρες που ψαχούλευα τους δίσκους των Mono Men για το αφιέρωμα. Η σκόνη πάνω στα CD τους θα πρέπει να 'φτανε ίσα με το ένα δάχτυλο. Στα τέλη των 90's όμως και για μερικά χρόνια έπειτα, θα τζόγαρα πάνω τους σαν τρελός πρεφαδόρος, ότι αυτοί εδώ είχαν έρθει να πετάξουν με τις κλοτσιές από τον Σουηδικό rock and roll θρόνο τους Hellacopters!
Aπό την πρώτη στιγμή που έσκασαν μύτη με το "Spirit They're Gone, Spirit They 've Vanished", οι Animal Collective -τότε υπόγραφαν ως Panda Pear & Avey Tare, έχουν καταφέρει να κερδίσουν τα πιο αντιφατικά σχόλια.
Δεν ξέρω αν o James Blake είναι ένας ακόμα weird πιτσιρικάς ή μια μουσική ιδιοφυία. Στα 21 του, όμως, είδε το όνομα του να διογκώνεται από τα μουσικά media, περισσότερο και από αυτό του Yorke, να του απονέμεται ο τίτλος του πρίγκιπα του dubstep και να βρίσκεται στα χείλη όλων των μουσικόφιλων και μη.
Βρίσκονται κυριολεκτικά σε κάθε περιοδικό που ανοίγεις, σε όλα τα site του κόσμου -ακόμα και τα πιο mainstream- και μαζεύουν διθυράμβους για το νέο άλμπουμ τους "Helplessness Blues". Άλλους τους κάνουν να βαριούνται φρικτά. Γιατί όμως;
Πριν αρχίσουμε να μιλάμε για τον Alex Zhang Hungtai aka Dirty Beaches, πρέπει να πω ότι οι περισσότερες μπάντες που προέρχονται από τον Καναδά με κάνουν να χασμουριέμαι. Βαριέμαι την κλάψα και τη μίρλα και δυστυχώς τον Καναδά τον έχω συνδέσει με την κλάψα, τουλάχιστον από άποψης μουσικής.
Έχει αρκετό καιρό που έπεσε το μάτι μου σ' αυτές τις επανακυκλοφορίες της Raven, στο Roman Gods, το Up Front EP, το Hexbreaker και το Speed Connection σε CD, και όλο έλεγα να γράψω κάτι αλλά όλο το ανέβαλα...είναι τόσο πολλά αυτά που έρχονται στο μυαλό στο άκουσμα αυτών των δίσκων, που σε συνδυασμό με την ζέστη μου προκαλούν απόγνωση και παράλυση. Λίγες γραμμές όμως και μερικές γουλιές άσπρο κρασί έτσι για τον Zaremba και την τρελοπαρέα του τις παλεύω.