Tranzistor.gr

Ήμουν σίγουρος ότι θα ήμουν cool. Ήταν μόνο μια συνέντευξη, γιατί να αγχωθώ? Όσες φορές και αν το σκέφτηκα δεν ήταν αρκετό να το πετύχω. Μάλλον είναι αναπόφευκτο, όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο που θαυμάζεις και η μουσική του έχει συνοδεύσει τόσες προσωπικές στιγμές, να φανείς geeky και περίεργος. Δίπλα σε ένα πιάνο, που τον έκανε να φανταστεί ένα live στο χώρο, με ζεστή σοκολάτα στο χέρι και τον ήχο από retro jazz δίσκους στον αέρα απάντησε σε όλα.

Πως ξεκίνησε το μουσικό project?

Έγραφα κομμάτια από πολύ μικρός. Τα περισσότερα δεν μου άρεσαν. Κάποια στιγμή όμως άρχισαν να παίρνουν μια μορφή που μου άρεσε. Μεγαλώνοντας άρχισα να ενώνω παλιές μελωδίες μεταξύ τους, και να βάζω νέους στίχους. Σιγά σιγά έγραψα τραγούδια. Μετά αποφάσισα να κάνω μια συναυλία στη Βαρκελώνη με πιάνο σε ένα μπαρ στη Βαρκελώνη. Είχε μεγάλη επιτυχία. Έτσι έκανα άλλη μία. Μετά μου έκαναν πρόταση να παίξω σε ένα μεγάλο club. Αλλά μου είπαν να βρω ένα συγκρότημα γιατί θα έπαιζα 3 το βράδυ. Ήδη έκανα πρόβα με κάτι κοπέλες και με το βιολονίστα. Μετά βρήκα και ένα drummer. Από εκεί και πέρα δεν υπήρχε γυρισμός. Η άνοδος ήταν γρήγορη και έπρεπε να τη συντηρήσω. Δεν μου αρέσει που δεν είχα το χρόνο μου και όλα έγιναν γρήγορα, αλλά επειδή είχα κάποιες σημαντικές ευκαιρίες που δεν μπορούσα να τις απορρίψω. Έτσι πήρα στα σοβαρά το project.

Περίγραψε μου την ήμερα που αποφάσισες ότι θα φύγεις στη Βαρκελώνη.

Δεν ήταν μία συγκεκριμένη ημέρα. Όταν γύρισα από το Erasmus στο Λονδίνο είχα πάθει κατάθλιψη και δεν πέρναγα καλά. Ήθελα να ζήσω έξω. Βέβαια όσο ήμουν στο Λονδίνο τους πιο πολλούς μήνες ήθελα να γυρίσω στην Αθήνα.

Γιατί διάλεξες το αυτό το μέρος?

Αρχικά για συναισθηματικούς λόγους. Ήξερα ότι η Βαρκελώνη θα μου ταίριαζε. Στην πορεία το ανακάλυψα. Είχα αρχίσει να αγαπάω την ισπανική κουλτούρα και είχα μάθει ισπανικά. Είχε και έχει κάποια pop σκηνή. Έχει πιο καλό κλίμα από την Αγγλία και τη Γερμανία. Και σαφώς για το Primavera Sound Festival, που είναι ένα φεστιβάλ που αγαπάω και ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που έχει ένα τέτοιο φεστιβάλ.

Πόσο συνέβαλε η μετακόμιση σου στη Βαρκελώνη στον ήχο της μπάντας?

Πολύ. Εκεί δημιουργήθηκε η μπάντα. Οι στίχοι όλων των κομματιών, εκτός από το Gregory, γράφτηκαν στη Βαρκελώνη. Μερικά έχουν μουσική που έχει γραφτεί πιο πριν. Κάθε πόλη επηρεάζει με την ατμόσφαιρα της και το lifestyle της. Βέβαια στη Βαρκελώνη δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος ήχος. Θεωρητικά ο ήχος της Βαρκελώνης είναι ένα μείγμα από rap, reggae, που όμως δεν μου αρέσει. Υπάρχουν συγκροτήματα από πολλά είδη μουσικής, αλλά όχι σκηνές. Μπορείς να ακούσεις μπάντες που παίζουν post punk, noise, indie pop, freak folk, sixties, surf, rock 'n roll, punk. Πολλοί μουσικοί συμμετέχουν σε πολλά συγκροτήματα και παίζουν διαφορετικά όργανα στο καθένα. Ο μπασίστας μου έχει 4 group για παράδειγμα, όλα διαφορετικά μεταξύ τους.

Με ποια κριτήρια επιλέγεις τα μέλη της μπάντας σου?

Αρχικά οι κοπέλες είναι όλες φίλες μου. Ο μπασιστάς προσφέρθηκε. Τον πήραμε στο γκρουπ για 5 λόγους. Είχε αμάξι, είχε ένα πολύ καλό ενισχυτή μπάσου, είχε όρεξη, είναι πολύ ωραίος και φοβερά καλός τύπος. Είναι αξιαγάπητοι άνθρωποι, και ο μπασίστας και ο σαξοφωνίστας. Γενικά με όλα τα μέλη της μπάντας ή ήμασταν ή γίναμε πολύ καλοί φίλοι.

Πως προέκυψε η συνεργασία της μπάντας με την Touch Me Records?

Στο πρώτο live ως group, πριν την έλευση του σαξοφωνίστα και του μπασίστα, μας παρακολούθησαν και αμέσως μας υπέγραψαν.

Το ντεμπούτο σου αποκόμισε στο σύνολο του πολύ καλές κριτικές. Πόσο σε αφορά η γνώμη κάποιων ανθρώπων και πόσο σε επηρεάζει?

Ξέρεις κάποιον που δεν χαίρεται με καλές κριτικές? Δεν κάνω μουσική για να αρέσει μόνο σε μένα. Μπορώ να δεχτώ μια αρνητική κριτική που έχει βάσιμα επιχειρήματα. Πάντως σίγουρα θα στενοχωρηθώ με αρνητική κριτική. Μου είναι αδιάφορη μόνο σε περίπτωση που αυτός που σχολιάζει δεν ασχολείται με αυτό το είδος της μουσικής. Και εγώ θεωρώ πολλά πράγματα αξιοσέβαστα, αλλά δεν μου αρέσουν.

Ποιο είναι το feedback που παίρνεις από τον κόσμο για τα τραγούδια σου σε live, αλλά και dj sets σου?

Στην Ισπανία ο κόσμος έρχεται, θέλει να συζητήσει μαζί σου, ζητάει φωτογραφίες και αυτόγραφα. Αυτό με τρομάζει μερικές φορές. Μετά από μία συναυλία που η αδρεναλίνη έχει κατέβει, νιώθω περίεργα να βγάζω φωτογραφίες. Δεν μπορώ να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων, όταν είμαι έτσι. Είναι ωραίο να με ρωτάνε, αλλά με φέρνει λίγο σε αμηχανία όταν έιναι πολύ άμεσο. Προτιμώ όταν μου γράφουν comments στο myspace (γελώντας). Δε θέλω να φαίνομαι αντιπαθής, αλλά είναι λίγο δύσκολο να είμαι συμπαθής όταν δε νιώθω άνετα. Οι φίλοι μου λένε ότι φαίνομαι λίγο freak, επειδή γουρλώνω τα μάτια και χαμογελώ. Τα αυτόγραφα πάντως είναι περίεργο πράγμα και φαίνεται γελοίο όταν μου ζητάνε, έτσι γράφω πάντα βλακείες. Και εγώ ίσως είχα περάσει κάποια τέτοια φάση, αλλά μου φαίνεται σουρεαλιστικό να τα δίνω εγώ.

Οι ενορχηστρώσεις του album σου είναι πομπώδεις και πολύπλοκες, πως βοηθά στον ήχο της μπάντας? Θα μπορούσες να κάνεις μουσική με πιο λιτές ενορχηστρώσεις?

Το κάνω στα live που παίζω μόνος. Πάντως δεν έχει τόσα πολλά όσο νομίζει κάποιος. Θα ήθελα να χρησιμοποιώ ακόμα περισσότερα. Δεν χρησιμοποιώ καν κιθάρα. Πάντως μου αρέσουν πολύ τα πολλά όργανα. Είναι αυτό που θέλω για τη μουσική μου.

Πολλές φορές οι καλλιτέχνες, λόγω της ακατάπαυστης ενασχόλησης τους με τη μουσική που δημιουργούν, δεν έχουν άμεση επαφή με τη μουσική πραγματικότητα της εποχής τους. Εσένα πόσο σε ενδιαφέρει να ανακαλύπτεις νέους ήχους και μπάντες και πόσο μπορούν να σε επηρεάσουν?

Πλέον δεν με ενδιαφέρει φοβερά. Έχω εγκαταλείψει το κυνήγι του "the next best thing". Αυτά που μου αρέσουν, είναι συγκεκριμένα πράγματα. Μου αρέσουν πολύ βέβαια και νέα πράγματα. Όπως ο Jens Lekman και ο Richard Hawley. Όμως και οι δυο είναι πολύ ρέτρο. Θα μπορούσαν να υπάρχουν και παλαιότερα. Δεν είναι ο ήχος της νέας εποχής. Οι επιρροές μου προέρχονται από παλαιότερους καλλιτέχνες. Δεν έχω χρόνο να ψάχνω. Οι επιρροές μου προέρχονται από παλαιότερους καλλιτέχνες. Magnetic Fields, Velvets, Beach Boys, Orange Juice, sixties girl groups, τα πάντα από Phil Spector, Motown, Nothern Soul, Nick Drake, Scott Walker, Kate Bush, Syd Barett, Television Personalities, Jesus and Mary Chain, The Wedding Present τα groups της Sarah Records. Πάντως μου αρέσουν όλα αυτά τα κιθαριστικά groups, ενώ δεν έχουμε καν κιθάρες. Σαν αίσθηση πιο πολύ.

Μπορείς να περιγράψεις μια ανεκτίμητη μουσική ανάμνηση.

Όταν είδα τον Jens Lekman στο Primavera Sound ήταν μαγικό live. Ήταν ανάμεσα σε καλαμιές, μόλις νύχτωνε, ήμουν μαζί με φίλους από Βαρκελώνη και από Ελλάδα. Βρισκόμουν σε μία κατάσταση έκστασης. Είχα την αίσθηση ότι ήμουν στον παράδεισο.

Έχεις μουσικές εμμονές? Πόσο σε ορίζουν σαν καλλιτέχνη?

Λατρεύω όλους τους καλλιτέχνες που προανέφερα. Θα ήθελα να κάνω κάτι ανάλογο. Δεν με ορίζουν απόλυτα βέβαια. Με την έννοια ότι δεν είναι τραγικός φαν κανενός. Υπάρχουν καλλιτέχνες που έχω όλα τα albums τους, αλλά δεν ψάχνω όλα τα ακυκλοφόρητα κομμάτια, δεν κοιτάω όλη την ώρα φωτογραφίες , δεν ξέρω όλους τους στίχους τους. Δεν μου βγαίνει να κάνω κάτι τέτοιο. Μπορεί να περάσω μία φάση που βλέπω ταινίες με τη Nico, να διαβάζω τη βιογραφία της, να ακούω Nico, αλλά μετά μου περνάει. Βέβαια όλα αυτά επηρεάζουν και υποσυνείδητα.

Οι στίχοι σου είναι αρκετές φορές συναισθηματικοί, άλλοτε ρεαλιστικοί σε σημείο κυνισμού και σαρκασμού. Ποια είναι η δική σου οπτική για τη ζωή?

Ανάλογα με την κατάσταση και το πώς νιώθω εκείνη τη στιγμή.

Αν η μουσική σου ήταν φαγητό, ποιο θα ήταν?

Κάτι με κρέας. Πολλές σάλτσες. Πολλά τυριά. Πολλά λαχανικά. Σε μεγάλη ποσότητα. Αχνιστό. Αλλά χωρίς πολλά λιπαρά. Έτσι μαγειρεύω κιόλας. Μαξιμαλιστικά άλλα όχι απαραίτητα περίτεχνα.

Ποια πιστεύεις ότι ήταν ή είναι η πιο ενδιαφέρουσα δεκαετία μουσικά?

Δεν μπορώ να ξεπεράσω τα late 50s και τα early 60s. Ούτε τα μέσα των 80s, ούτε τα τέλη των 70s.

Ποιο καλλιτέχνη θεωρείς υπερεκτιμημένο?

Θα μου ήταν πιο εύκολο να σου πω κάποιους που δεν είναι αρκετά εκτιμημένοι. Υπάρχουν πολλοί που δεν μου αρέσουν, αλλά είναι αξιόλογοι. Οι U2.

Τι γνώμη έχεις για την αγγλόφωνη μουσική στην Ελλάδα?

Δεν την παρακολουθώ γιατί έφυγα. Ξέρω λίγα group. Μου άρεσαν πολύ οι Raining Pleasure στην αρχή. Τώρα δεν ξέρω τι κάνουν. Μου άρεσαν οι Hometaping μέχρι εκεί που τους παρακολουθούσα. Μου αρέσουν οι Liarbirds, οι My Wet Calvin. Οι Mary and the Boy έχουν ενδιαφέρον σκηνικά. Όμως δεν έχω ακούσει τους δίσκους τους, έτσι η εμπειρία μου βασίζεται σε ένα live. Υπάρχει ποικιλομορφία και έχει ενδιαφέρον. Τα εμπορικά που προβάλλονται στην τηλεόραση δεν μου αρέσουν καθόλου. Υπήρχαν κάποια twee pop αγγλόφωνα συγκροτήματα στην αρχή των 90s, που ήταν πολύ ωραία. Αλλά ποτέ δεν είχα μεγάλη σχέση με τη σκηνή.

Περίγραψε μου την απόλυτο σκηνικό για να ακουστεί η μουσική σου.

Μια ταινία γύρω από την ενηλικίωση. Που ξεκινάει από την εφηβεία και φτάνει μέχρι τα 30. Δεν θα ήταν απαραίτητα κάτι ρετρό. Θα μπορούσε να ήταν και κάτι σύγχρονο.

Σε ποιους χώρους προτιμάς να παίζεις?

Όταν παίζω με το συγκρότημα προτιμώ να παίζω σε χώρους μέτριας χωρητικότητας με πολύ καλή ακουστική. Όταν παίζω μόνος προτιμώ τους μικρούς χώρους. Θέλω οι άνθρωποι να μπορούν να κάθονται και να έχουν έρθει για το live, και όχι επειδή γίνεται κάποιο άλλο event και υπάρχει και το live. Προτιμώ να παίζω σε αληθινό πιάνο.

Ποιο είναι η πιο έντονη εμπειρία που σου έχει αποτυπωθεί από live ως performer και γιατί?

Η τελευταία συναυλία στη Βαρκελώνη ήταν πολύ έντονη. Ο κόσμος τσίριζε, άναβε αναπτήρες, χόρευε. Έκανε αστεία πράγματα που οι άνθρωποι κάνουν σε rock συναυλίες. Παίζαμε αρκετά γρήγορα βέβαια. Ήταν πολύ όμορφα. Το ίδιο συνέβη και στο Primavera, καθώς ήταν και πολλοί φίλοι από την Ελλάδα, που δύσκολα θα είχαν την ευκαιρία να με δουν με όλη τη μπάντα.

Τι περιμένεις από τον κόσμο στα live σου εδώ?

Να μη μιλάνε πάρα πολύ για να μπορώ να συγκεντρωθώ καθώς παίζω πιάνο.

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια της μπάντας?

Γράφω κομμάτια για να επενδύσω μουσικά τα videos ενός artist στη Βαρκελώνη. Γράφω επίσης νέα κομμάτια για τον επόμενο δίσκο, που όμως δεν θα κυκλοφορήσει μέχρι να είμαι απόλυτα σίγουρος. Θα ήθελα να μη παίζω μόνο στην Ισπανία και την Ελλάδα, αλλά σε πολλά μέρη σε όλο τον κόσμο. Να αφιερωθώ σε αυτό που κάνω.

Τι είναι για σένα επιτυχία?

Επιτυχία είναι πολύ σχετική έννοια και έχει πολλές διακυμάνσεις. Όταν κάνεις το πρώτο live επιτυχία είναι να έρθουν και 10 άνθρωποι. Όταν κάνεις το τριακοστό και έχεις και δίσκο, περιμένεις ο κόσμος να ξέρει τα τραγούδια σου.

Τι είναι για εσένα ομορφιά?

Η ομορφιά είναι πολύ υποκειμενική. Ο Montgomery Clift και η Catherine Deneuve είναι πολύ όμορφα πλάσματα.

Οι στίχοι σου ακούγονται προσωπικοί και αυτοαναφορικοί. Πόσο εύκολο είναι να "απογυμνώνεσαι" μέσω των τραγουδιών σου?

Είναι ο μόνος τρόπος για να κάνω μουσική. Εξάλλου ποιος θα κάνει tracking down στη ζωή μου, για να δει τι είναι αληθινό και τι όχι. Ότι γράφω δεν είναι πάντα αληθινό. Μπορεί να είναι κάτι που θέλω να μου συμβεί ή κάτι παραπλήσιο με ότι μου έχει συμβεί. Ποιητική αδεία. Θέλω όμως τα τραγούδια μου να μοιάζουν με εμπειρίες πραγματικών ανθρώπων, ακόμα και αν δεν είναι δικές μου. Και για να το κάνω αυτό πρέπει να γράφω για κάτι που έχω ζήσει από πρώτο χέρι, έστω κάτι παρόμοιο. Ή εχω ονειρευτεί να ζήσω, αλλά το έχω ονειρευτεί εγώ!