Καπνίζω… Καπνίζω απελπισμένα, έντονα. Πάντα! Πάντα! Πάντα! Πάντα! Επιθύμησα να σκεφτώ, να γράψω, να τραγουδήσω… Αλλά ο δαίμονας μου κοιμάται. Κοιμάται στο σκοτεινό λυκόφως από αυτήν την ψυχή μου.*
Μια φωνή τραγουδά...Η Φωνή τραγουδά: Well, somebody knocking on my door /Well, I'm so worried, don't know where to go
Thanks to Jeff Conolly, The Nomads, The Boss, Link Wray, the Ramones, The Stooges, and The Sonics for making all the bullshit worth it! Όπως ακουμπάει η βελόνα στο βινύλιο και το πρώτο ομώνυμο τραγούδι του Stop Draggin' Me Down ξεκινά, γυρνάς στο οπισθόφυλλο και μετά το tracklist διαβάζεις, τα παραπάνω.
Παλιό κρασί, διαλεχτό...απ' τα αμπέλια της μακριάς κοιλάδας που πατούσαμε μικροί ...μια εποχή...εκείνη την ωραία που κάποιοι την έντυσαν με μουσική και την ονόμασαν the days of wine and roses. Η αίσθηση της απλής μέρας, με πουλιά και ήλιο, με κορίτσια και κρασί.
Ξέχασε για λίγο ότι μπορεί να έχει γράψει στο μυαλό σου σχετικά με τους Γερμανούς. Τις νότες δεν τις παγώνει το κρύο, οι κιθάρες μπορούν και λιώνουν τον πάγο σαν φωτιά, και η μεταλαβιά χρειάζεται πάντοτε κρασί.
Πόσες μπαντες δεν έχουν φτιαχτεί από παρέες φίλων κάτι βράδια καθημερινής όπως αυτοί κάθονται στην πλατεία η στα βράχια στην παραλία και μοιράζουν τους ρόλους?
Ηey! Come here...I wanna tell you a story...real slowly... Έξω από την πόρτα μου ένας παγκόσμιος πόλεμος, μα οι βόμβες δεν μπορούν να σταματήσουν την μουσική, και από νότες και από λέξεις χτίζονται εικόνες και από αυτές τις λέξεις καταστρέφονται.
και προσεταξεν κυριος κητει μεγαλω καταπιειν τον ιωναν και ην ιωνας εν τη κοιλια του κητους τρεις ημερας και τρεις νυκτας... Σ ένα σκοτεινό υπόγειο, σαβανωμένα από τον ιστό της αράχνης, σκεπασμένα από την σκόνη και την λήθη, ξεχασμένα από θεό και άνθρωπο, μια στοίβα βινύλια περίμεναν υπομονετικά για χρόνια ένα ανθρώπινο –μα στην ουσία θεϊκό για αυτά- χέρι με την πιάστρα της βελόνας στον δείκτη για να τους δώσει την ζωή ξανά.
Το Orphan Drugs αυτού του μήνα είναι αφιερωμένο σε μια μπάντα, η πιο σωστά, σε έναν δίσκο μιας μπάντας, που δεν επηρέασε εκατοντάδες άλλες στο άκουσμά του, ούτε θεωρείται ιστορικός, μήτε μπαίνει στις κάθε λογής λίστες ποτέ.
Μη ξύνεις παλιές πληγές γιατί πονάνε. Όπως οι λαβές του Eric the Golden Boy, aka Beautiful Beauregarde, και όπως οι ιστορίες του ανθού των τέκνων του Texas. Αυτές του Townes Van Zandt, και του Roky Erickson, τις έχουμε αφηγηθεί καλά η άσχημα ήδη από αυτήν εδώ την στήλη.