Tranzistor.gr

[.] Dustbowl - Goin’ Down

Local Scene

Dustbowl

«Το σκονισμένο Dusty Desert Rock του Goin’ Down έχει να κάνει με τον ήχο της γης όπως τον αντιλαμβανόμαστε εμείς…είναι απλά ένα Rock άλμπουμ του 2010…τι περισσότερο από αυτό?» λέει ο Telecaster Nick σε μια διαδικτυακή κουβέντα μας που θα διαβάσετε σε άλλη στήλη.

Και για να μπούμε κατευθείαν στο θέμα, παραλείποντας πρόλογο (και επίλογο), να διορθώσω το παραπάνω προσθέτοντας την λέξη καλό Rock άλμπουμ του 2010, που κάθε φορά που το ακούς σου αποκαλύπτει και κάτι καινούργιο, κρυμμένα μυστικά, ρόδα της ερήμου. Και είναι αλήθεια, τι περισσότερο μπορείς να ζητήσεις από αυτό? Εντάξει κάποιοι επιμένουν να ψάχνουν την μουσική του μέλλοντος σε οποιαδήποτε νεοφώτιστη και αρκούντος καλοπλασαρισμένη αγγλική (κυρίως) μπάντα.

Οι υπόλοιποι, μπορούν να ακολουθήσουν την προτροπή του Shoeshine Boy και…πηδήξουν στο τραίνο των Dustbowl, μέσα στην νύχτα σαν τους παλιούς Hobo, και να είναι σίγουροι ότι δεν θα κατέβουν στον επόμενο σταθμό. Το ταξίδι είναι μεγάλο και ο προορισμός όπως αρμόζει σε τέτοια τρένα, μακριά στο πουθενά.

Και πώς να κατέβουν όταν οι Dustbowl δείχνουν με το Goin’ Down να δούλεψαν πάρα πολύ στο διάστημα που μεσολάβησε από το Troublebound and Lonesome, και να επέστρεψαν με άγριες διαθέσεις, και 14 γερά χαρτιά, που έφεραν το Goin’ Down να είναι το δεύτερο ελληνικό άλμπουμ στην λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς που μόλις έφυγε.

Άγριες διαθέσεις είπα, και το πράγμα φαίνεται από τις πρώτες νότες του εισαγωγικού The Burden (A-you can’t bear) με την ζόρικη ερμηνεία του DD Dynamite και τις killer κιθάρες των Telecaster Nick  και John Hardy.

Αμέσως μετά το Αλέξης Καλοφωλιάς (Last Drive-Earthbound) παίρνει την θέση πίσω από το μικρόφωνο και με την φυσαρμόνικα του παρέα θα πει την δική του σκονισμένη ιστορία στο Chain Gang Partners. Στο Lil’ Mefisto η μπάντα φορτσάρει σε έναν δαιμονισμένο cow-punk ρυθμό, και οι κιθάρες φυσικά και πάλι μεγαλουργούν.

Ακολουθεί το ομώνυμο Goin’ down όπου η ταχύτητα (μαζί και η ορατότητα) πέφτει  όχι λόγο της σκόνης αυτή την φορά αλλά μιας…whiskey haze, για να ξαναπατήσουν το γκάζι στο αμέσως επόμενο Lean on me.

Ο επιβλητικός ρυθμός στο μπάσο και τα τύμπανα μας εισάγει στην ελεγεία την Morning Blue όπου ο Phil Shoenfelt δίνει μια ακόμη συνταρακτική ερμηνεία, σε ένα τραγούδι αφιέρωση στον φίλο του Bruno Adams. Αμέσως μετά το πνεύμα ενός άλλου μεγάλου απόντα, του Nikki Sudden κόβει βόλτες πάνω από το Junkyard Blues, και το Voodoo (that burns) μας προειδοποιεί σαν κροταλίας πριν την επίθεση ότι…δαγκώνει!

Το The Mourner με την συμμετοχή-σφραγίδα του Jeremy Gluck (Barracudas θυμάστε?) έχει δοκιμαστεί σκληρά παρόντων των Bandini και Gard3nia εκείνο το χριστουγεννιάτικο μεθυσμένο βράδυ στην μπάρα του Closer, και έχει κριθεί άπαξ δια παντός σαν ένα μεγάλο κομμάτι, ενώ το Marigold  Walls αναλαμβάνει να φέρει το τραίνο ξανά στα ίσα του αφήνοντας τους μεθυσμένους πίσω να κοιτάνε την κάπνα του, συνεχίζοντας τις ευγενείς ασχολίες τους.

Στο Just a love song παίρνω βαθιά ανάσα γιατί το Cherry Wine (Lullaby for the wicked) έρχεται μεθυστικό σαν ύπουλο γλυκό ποτό του νότου, να μου πάρει τελειωτικά το μυαλό και να μη ξέρω που πηγαίνω και που πατώ.

Ευτυχώς o δροσερός αέρας του instrumental Land Ends  φυσάει από την πλευρά του…La Guerra Final και με συνεφέρνει, είμαι έτοιμος πλέον να δεχτώ το τελειωτικό χτύπημα του Death have no mercy (in this land) του Reverend Gary Davies σε μια θανατερή διασκευή. (Να πω πάλι για τις κιθάρες που αυτή την φορά συνομιλούν άψογα μεταξύ τους και με την φυσαρμόνικα του Αλέξη, κουραστικός θα γίνω…)

Κυρίες και κύριοι το τραίνο σφύριξε 14 φορές, εσείς ακόμη κάθεστε? Ακολουθήστε τους Freight Train Sound Ramblers σ αυτή την βόλτα.

Σχόλια (0)

Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed