[.] Multiple Personality Disorder #42

αν υπάρχει ένα γκρουπ που ακόμα με ξετρελαίνει όπως την πρώτη μέρα που τους πρωτάκουσα αυτό μάλλον είναι οι borbetomagus. ίσως γιατί τους έχω συνδεδεμένους με μια τρελή εποχή αναζήτησης, ίσως λόγω των συνεργασιών τους με τους voicecrack, θα μπορούσα να εκθέσω πολλά ίσως... σίγουρα είναι ένα από τα λίγα παλιά σύνολα που έχουν διατηρήσει την παράνοια και τη ζωντάνια των πρώτων ημερών που ξεκίναγαν..

έτσι όταν μου πρωτόπε ο βασίλης (family battle snake / pan recs www.pan-act.com ) ότι μαζί με τον daniel (raionbashi / tochnit aleph www.tochnit-aleph.com ) τους στήνουν μια μέρα στο Βερολίνο κατά την πρόσφατη ευρωπαϊκή περιοδεία που έκαναν, έκλεισα κατευθείαν το εισιτήριο μου, βλασφημώντας που δεν είχαν αφήσει αρκετές μέρες άδεια για να μπορέσω να τους ακολουθήσω σε ολόκληρη την περιοδεία. ακόμα σαν Ερινύες με ταλανίζουν τα λάθη μιας παλιότερης περιοδείας η κατάληξη της οποίας ήταν ένα αξιομνημόνευτο live στο metz αποχαιρετιστήρια των dustbreeders την οποία είχα χάσει χάρη σε μαλακίες φίλου.

με σχεδόν -5 και πηγαίνοντας για πρώτη φορά στο raum 18 που άνοιξε πριν από περίπου 8 μήνες στον 3ο όροφο ενός εργοστασίου ήμουν ανυπόμονος να ακούσω τι θα έπαιζαν αυτή τη φορά. τα τελευταία cd τους είχαν ένα πιο βαρύ ήχο όχι ότι ήταν άσχημα το ακριβώς αντίθετο... ο χώρος τεράστιος με 2 'σκηνές' (αν μπορεί να τις πει κανείς έτσι) και το μπαρ στη μέση. στη μία αίθουσα γύρω στις 22.30 ξεκίνησαν οι raionbashi για την ακρίβεια το ντουέτο του daniel loewenbruck και της φίλης του doreen. ένα τρελό σετ που μου έφερε στο νού αντίστοιχα σκηνικά των 80'ς από γκρουπ όπως die todliche doris, άκρως πειραματικό που διάφορα μπορούν να συμβούν, από τα α λα volkslieder φωνητικά της doreen και ο τρόπος που αποδομούσε ένα ακορντεόν, κλπ, μέχρι τα τρελά ηλεκτρονικά του daniel.

o rudolv eb.er (runzelstirn & gurgelstock), ένας από τους εγκέφαλους της ελβετικής schimpfluch, πάντα ήξερε να σοκάρει ή να προκαλεί (ανάλογα πως θα το πάρει κανείς). κινούμενος πάντα σε ένα νεοντανταϊστικό / aktionism σύμπαν ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις. όχι ότι απαραιτήτως ότι κάνει πρέπει να το θεωρεί κανείς τέλειο αλλά τις περισσότερες φορές οι παραστάσεις του σε αφήνουν άφωνο... σε ένα χώρο λοιπόν γεμάτο από καπνό ξυδιούπου έβραζε σε μια χύτρα εμφανίστηκε ημίγυμνος με ένα τεράστιο πλαστικό δονητή στο κεφάλι εν είδει τρίτου ματιού και σαν 'ενόραση' ένα τρελό performance σύντομο αλλά σούπερ θορυβώδες & καταιγιστικό.

όταν ανέβηκε το τρίο των jim sauter, donald miller, don dietrich στη σκηνή, όλοι ή σχεδόν όλοι ξέραμε τι να περιμένουμε... αυτό που προσφέρουν από τα τέλη του 70... απίστευτα καταιγιστικό ελεύθερο θόρυβο.. free jazz, free noise, κ.α. μπλέκονται όλα σε μια τρελή πανδαισία ήχων... ακόμα και σήμερα καταλαβαίνει κανείς γιατί ήδη από τότε είχαν κάνει αίσθηση με το παίξιμο τους ή ακόμα γιατί ο donald miller τότε θεωρήθηκε ως 'καινοτομος' στο θέμα της αυτοσχεδιαστικής κιθάρας. τεχνικές που ίσως σήμερα φαίνονται τετριμμένες αλλά για την εποχή που τις δοκίμασε σίγουρα ήταν κάτι το διαφορετικό για κάποιους χώρους. δεν έφτασε βέβαια μόνο το σετ, χωρίς encore δε νομίζω ότι θα μπορούσε να κλείσει η βραδιά... αν το pogo που έπεσε στο πρώτο σετ ήταν απόρροια του σετ νομίζω ότι το encore ήταν η απογείωση του όλου εγχειρήματος... απο τα σαξόφωνα να ξεπετάγεται μια κόλαση ήχων την ώρα που ο μίλλερ έστηνε θορυβώδεις ηλεκτροακουστικούς ήχους με μια σειρά ebow πάνω στην κιθάρα του, κλπ... καταφέρνοντας να μας αφήσουν αποσβολωμένους σαν δώρο για την περιοδεία της 30ης επετείου του γκρουπ!