[.] V.A. We are only riders, The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project

V.A.

We are only riders, The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project

Glitterhouse

2010

Κείμενο: saunterer

Περιπλανώμενοι ζητιάνοι, πλάνητες στον δρόμο για την δικιά τους κοντινή Άγια γη, ο John Hardy μετράει της ράγες και μουρμουρίζει απειλητικά μέσα στη νύχτα, ο Hank λίγο πριν την κάνει εσπευσμένα από αυτόν εδώ τον κόσμο κοιτάει τους αλήτες να σαλτάρουν στα τραίνα, και πιάνει να τραγουδά το Ramblin’ man, ο Jack πίνει ζεστές μπύρες σε ένα φτηνό μοτέλ κοιτώντας φαντάσματα και φονιάδες να περνούν έξω στον αυτοκινητόδρομο τραβώντας δυτικά, Gas, Food, Lodging, το μεγάλο σχέδιο του δημιουργού που ναυάγησε, ο Jim, ο Shaku Chi Ken και αυτός ο κακότυχος άνεμος να τους ακολουθεί, σκιά στην πλάτη μέχρι το τέλος. 13.

O χρόνος μπορεί να γράφει 2010, όμως κάποιοι που είναι ακόμη εδώ τα θυμούνται όλα αυτά και συνεχίζουν να παίζουν κάτι νοτισμένα βράδια. Μη ρωτάτε τι και πως για την μουσική εδώ μέσα. Εδώ μιλάνε τα τραγούδια του Jeffrey Lee Pierce. Οι μυημένοι της λέσχης των όπλων γνωρίζουν καλά. Οι υπόλοιποι ας ακολουθήσουν τα ίχνη των καβαλάρηδων στην άμμο, πριν τα σβήσει η καταιγίδα, και ας ακούσουν με προσοχή τον άνεμο που φυσάει και φέρνει νότες από μακριά.

Ας ακούσουν τον Nick Cave που τραγουδά κατανυκτικά το εισαγωγικό Ramblin’ mind, αλλά και τον Eugene να τον συναγωνίζεται στα ίσα με το μπάντζο, και την ερμηνεία του πάνω στο ίδιο τραγούδι, τέσσερα κομμάτια αργότερα. Αυτό ίσως να λέει κάτι περισσότερο. Μεγάλη στιγμή για τον DEE, που θύμισε τις εποχές που τον επισκεπτόταν συχνά το πνεύμα της φωτιάς, τότε με τους 16 Horsepower.

Ας ακολουθήσουν τον ήχο από τις καμπάνες στο ποτάμι, όπως τον άκουσαν οι Crippled Black Phoenix, και μετά για μια αγάπη, ευθεία κάτω στο Μεξικό την μέρα των Νεκρών όπου τους περιμένει πάλι ο DEE να τραγουδήσουν μαζί, θυμίζοντας τους καλύτερους Woven Hand αυτή την φορά.

Ας ακούσουν την φωνή του πιο καλού μαθητή Mark Lanegan στο πανέμορφο Constant Waiting, την Lydia Lunch, την Debbie Harry, τον Mick Harvey, τον παλιόφιλο Cypress Grove, και τους άλλους να στέλνουν τον χαιρετισμό τους βαθιά στον τάφο και ψηλά στον ουρανό.

Ο μαθητής είναι δάσκαλος πια, και σαν μια μετενσάρκωση του Shaku Chi Ken μπορεί να βγάζει τέτοιους δίσκους 14 χρόνια μετά τον θάνατο του. Δίσκους από αυτούς που τους έχεις κατά νου, όταν απαντάς στην ερώτηση «τι μουσική ακούς?» με μια μόνο λέξη: Soul, πετώντας στα σκουπίδια ότι σου έχουν μάθει για τα είδη της μουσικής οι κριτικοί τόσα χρόνια.

Είναι μόλις 7 Γενάρη του 2010 κάπου εκεί έξω οι άνθρωποι ίσως να πηδάνε ακόμη πάνω από τις παλιές φωτιές, αυτήν εδώ η μάζωξη ρίχνει πευκόξυλα σε μια τέτοια, κι εγώ είμαι σίγουρος ότι όσο νωρίς και αν είναι δεν θα ακούσω και πολλούς καλύτερους απ’ αυτόν δίσκους, για φέτος.

Σαν αυτοσχέδιο δέκατο έβδομο bonus track να κλείνει τον δίσκο βάζω το Jeffrey Lee Pierce των Earthbound, και όπου και να ναι εκεί πάνω ψηλά, η κάτω ‘κει βαθιά, τον χαιρετώ κι εγώ.

Haiyo Ha Jeffrey Lee…

Nick Cave – Ramblin’ Mind
Mark Lanegan – Constant Waiting
The Raveonettes – Free To Walk
Debbie Harry – Lucky Jim
Lydia Lunch – My Cadillac
David Eugene Edwards – Ramblin’ Mind
The Sadies – Constant Waiting
Mark Lanegan & Isobel Campbell – Free To Walk
Lydia Lunch – St. Marks Place
Crippled Black Phoenix – Bells On The River
Cypress Grove – Ramblin’ Mind
Johnny Dowd – Constant Waiting
Nick Cave & Debbie Harry – Free To Walk
Mick Harvey – The Snow Country
David Eugene Edwards & Crippled Black Phoenix – Just Like A Mexican Love
Lydia Lunch, Dave Alvin, And The JLP Sessions Project – Walkin’ Down The Street (Doin’ My Thing)

[.] Orphan Drugs#4: Jeffrey Lee Pierce