Tranzistor.gr

[.] 2000-2009…Δέκα χρόνια σε σαράντα τραγούδια…

Articles

Αν με ρωτούσες γιατί κάθομαι ακόμα και φτιάχνω λίστες μουσικές παρ’ όλα τα χρόνια που περνούν από πάνω μου, θα σού ‘λεγα πως φτιάχνω την προσωπική μου αυτοβιογραφία μπας και θυμηθώ κάποτε το πως ήμουν.

Αν με ρωτούσες γιατί ακόμα συνεχίζω να παλιμπαιδίζω με φίλους για τα αγαπημένα μας τραγούδια, τα προσωπικά μας μουσικά δρομολόγια και τις ρημάδες τις νότες που τά ‘φτιαξαν, θα σου απαντούσα πως ο κόσμος αγάπη μου ασχολείται με χειρότερες βαρετές κοινοτοπίες απ’ την δική μου. Τότε το ρολόι θα έδειχνε λίγο πριν το γέρμα του ήλιου, μια μύγα θα πάλευε να βγει έξω απ’ το δωμάτιο, το τηλέφωνο θα χτυπούσε για κανέναν σκοπό, μια ακρίδα θα πέθαινε απ’ το κρύο σ’ ένα άγουρο χωράφι, ένα άλλο κορίτσι θα κάπνιζε το πρώτο του τσιγάρο με μανία, ένα μουσικός θα κατάπινε μια χούφτα χάπια και τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής μου θα πείναγαν, θα διψούσαν και θα λύσσαγαν στην αρχή μιας καινούργιας δεκαετίας να φτιάξουν το μνημόσυνο της προηγούμενης.

Μια βραδιά, γιατί τα πάντα συμβαίνουν μια οποιαδήποτε βραδιά, ένας μυθιστορηματικός ήρωας κι ένας εραστής σουλατσαδόρος της μουσικής αποφάσισαν να φτιάξουν ένα μουσικό κουτί με δύο διπλά βινύλια όπου μέσα τους οι αυλακιές θα τραγουδούσαν τα αγαπημένα τους κομμάτια της δεκαετίας που μόλις μας πέρασε. Ο Saunterer κι ο Arturo Bandini μαζεύουν, (όσο μπορούν), τις μουσικές προσωπικές μνήμες της δεκαετίας που μας πέρασε και ο καθείς κάνει έναν μουσικό απολογισμό με όχι τα καλύτερα αλλά τα αγαπημένα τραγούδια που τους ξεπάστρεψαν τα πρώτα δέκα χρόνια μια καινούργιας χιλιετηρίδας! Το πρώτο διπλό βινύλιο ανήκει στον δεύτερο και το δεύτερο στον πρώτο...και οι δυο μες στο κουτί σ’ ένα τετραπλό φανταστικό βινύλιο που υπάρχει μόνο στα κεφάλια τους!

A. side

1.Godspeed You Black Emperor! - Sleep: Murray Ostril (They don’t Sleep Anymore on the beach); Monheim; (album: Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven, 2000)

Είναι ατόφια η τρίτη πλευρά του βινυλίου. Το soundtrack για το ανθρώπινο είδος που πέφτει και πέφτει και πέφτει και γίνεται στο τέλος απλά μια βρωμιά στο χώμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη και μακριά από τα υπόλοιπα ο καλύτερος δίσκος της δεκαετίας που έφυγε. Ένα Σάββατο και πριν πολλά, πολλά χρόνια έφυγε ένα από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μου. Θυμάμαι να κλαίω δυο μέρες δίχως σταματημό, θυμάμαι να νιώθω την απώλεια στη σάρκα μου περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο. Καθώς γύρισα απ’ την κηδεία όταν όλοι μνημόνευαν με ψάρι από στάχτη και θάνατο από καφέ, εγώ την πένθησα για στερνή φορά με τούτο το κομμάτι αφήνοντας το τομάρι μου εξιλεωμένο για όλα τα χρόνια που μου είχε δώσει απλόχερα. Ήταν απλά η γιαγιά μου, η δεύτερη μάνα μου.

2. Songs: Ohia – The Black Crow (album: The Lioness, 2000)

Είναι όλο το album, είναι ο πιο αδικημένος καλλιτέχνης της δεκαετίας, καθώς όταν έφτιαχνε τους δίσκους του τότε τον ένα μετά τον άλλο και ξεπερνούσε τον εαυτό του με τρόπο ανατριχιαστικό κανένας δεν έγραφε τίποτα. Καθώς χτυπάει τα δάχτυλα στην πρώτη νότα ξέρεις πως έχεις τελειώσει. Κι όταν ελάχιστες στιγμές μετά λέει τους πρώτους στίχους έχεις ήδη παραδοθεί και απλά στέκεσαι ανήμπορος. Όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει μου το είχε κάνει δώρο ένας φίλος κι ας ήμουν καρφωμένος σ’ ένα κρεβάτι για δυο μήνες. Νόμιζα πως δεν θα ξύπναγα το επόμενο πρωί ποτέ κι αν συνέβαινε, ένα νεκρό κοράκι θα μου ‘κανε παρέα. Ο Jason Molina στον ανατριχιαστικότερο δίσκο της καριέρας του.

3. Bright Eyes – Method Acting (album: Lifted or the Story is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground, 2002)Κάποτε μου έδωσαν ετούτο το άλμπουμ για να γράψω κριτική. Οι κραυγές του πιτσιρικά τότε Conor O’ Berst μου γύρισαν το κεφάλι ανάποδα. Στην κυριολεξία φτύνει τους στίχους, χορεύει τ’ άντερά του μπας και βγούνε όλα από μέσα του, γράφει τα καλύτερα τραγούδια που έγραψε ή θα γράψει ποτέ κι ένας δίσκος που τα λέει μέχρι εκεί που δεν βαστάνε οι άλλοι, γίνεται το καθημερινό σου κατευόδιο σε μια άνιση ζωή. Το Method Acting τα λέει όλα μπας και μάθεις τίποτα. Ο ίδιος δεν ξέρω τι γύρεψε από εκεί και πέρα...

4. Matt Elliott – The Kursk (album: Drinking Songs, 2005)

Μέσα στο ρωσικό υποβρύχιο Kursk, 118 ψυχές τον Αύγουστο του 2000 πεθαίνουν από ασφυξία στα πλαίσια μιας παρανοϊκής άσκησης εκτόξευσης εικονικών πυραύλων. Ο Matt Elliott μελοποιεί την τραγωδία με τον πιο ανατριχιαστικό τρόπο που μουσικογραφήθηκε ποτέ, το νερό ανεβαίνει, ο αέρας τελειώνει και τα λόγια δεν υπάρχουν εκεί που η φρίκη δουλεύει για χατίρι της.

5. Migala – The Guilt (album: Arde, 2002)

Στον τρίτο τους δίσκο οι Μαδριλένοι Migala μιλάνε για μια ενοχή που ακόμη δεν λέω να την ξεπεράσω. Τραγούδι που σε καταντάει κουρέλι, όταν τη νύχτα πριν πέσεις για ύπνο, τα ερείπια της καθημερινότητας σου τσακίζουν την ψυχή. Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές έχω ακούσει το συγκεκριμένο τραγούδι μέσα στα χρόνια...και πάντα μα πάντα την στιγμή που τα πάντα σπάνε...σπάω κι εγώ ο ίδιος...

 B. side

6. Mark Lanegan – One Way Street (album: Field Songs, 2001)

Πες πως δε θα βάλεις ποτέ τη ζωή σου σε τάξη γιατί αν το κάνεις είσαι χαμένος. Πες πως δε θα κουραστείς ποτέ να γυρνοβολάς από μπουκάλι σε μπουκάλι, από δρόμο σε δρόμο. Ο μοναδικός όμως που μπορεί να σε πεζοδρομήσει και να σε βάλει σε τάξη με την φωνή του είναι ο Markος. Τραγούδι για μετά από τις άσωτες νύχτες όταν γυρνάς σπίτι, σε οποιοδήποτε σπίτι και απλά θες να το ακούσεις πίνοντας πάντα μα πάντα το προτελευταίο μέχρι να ξαναπατήσεις το play. Όσο υπάρχει ο Lanegan και το ουίσκι δεν δίνω δυάρα για τα υπόλοιπα.

7. The Gutter Twins – All Misery/ Flowers (album: Saturnalia, 2008)

«Συγχωρήστε με αλλά θα πιώ άλλο ένα ακούγοντας και πάλι το Saturnalia για δεν θυμάμαι πόση φορά σήμερα, αναρωτούμενος πόσοι Lanegan και Dulli έχουν βγει τα τελευταία είκοσι χρόνια!»...κάτι τέτοια έγραφα τότε και κάτι τέτοια θα έγραφα και τώρα...απλά θεοί...

8. Murder by Death – The Big Sleep (album: In Bocca al Lupo, 2006)

«Το The Big Sleep θα παίζει αιώνια τις βραδιές που τα πάντα σ’ έχουν τσακίσει, η τύψη μετράει τα δόντια του διπλανού σου και η μόνη επιλογή που έχεις είναι μοναχά το πάτωμα. Ανυπέρβλητο κομμάτι, ανατριχιαστική ερμηνεία από τον Turla κι απλά ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει την τελευταία πενταετία». Διορθώστε, δεκαετία ήθελα να γράψω τότε κι αφού άκουσα και το συγκεκριμένο ζωντανά δεν είχα πουθενά να πάω πια...

9. The Black Heart Procession – A Cry for Love (album: Amore Del Tropico, 2002)

Με το συγκεκριμένο γνώρισα, ερωτεύθηκα κι αγάπησα την γυναίκα με την οποία είμαι μέχρι και σήμερα. Στήσαμε μαζί τότε μια θεατρική παράσταση και σε μια σκηνή χρησιμοποιήσαμε το Cry For Love πολύ πιο πριν το ξεσκίσουν Κοκινόπουλοι και σία σε τηλεοπτικές σειρές και σε άσχετες σκηνές. Ο Pall Jenkins και η παρέα του κάποτε έπαιξαν σ’ ένα Αν με λιγότερο από εκατό άτομα. Ήμουν εκεί κουρελιασμένος ακούγοντάς το μ’ εκείνον να φοράει μια πλαστική ψεύτικη κόκκινη καρδιά να πάλλεται μέσα απ’ το πουκάμισό του...θυμάσαι;

10. Nick Cave and the Bad Seeds – The Sorrowful Wife (album: No More Shall we Part, 2002)

Όπως έγραψε κι ο Saunterer αν ήταν για δίσκο σίγουρα το Abattoir και η Λύρα του Ορφέως θα ήταν στα καλύτερα της δεκαετίας. Με το Sorrowful Wife όμως έχω διαλύσει δωμάτια και μπαρ μέσα σε προχωρημένες ώρες όπου το μυαλό δούλευε σε απόλυτη διαύγεια με τον θεό Al Cojol να τρέχει στις φλέβες...η στιγμή που βαράει το πιάνο και ουρλιάζει ο αρχηγός είναι άστα να πάνε.

 C. side

11. Tom Waits – Green Grass (album: Real Gone, 2004)

12. Johnny Cash – Hurt (album: American IV: The Man Comes Around, 2002)

Ο άντρας με τα μαύρα στο γέρμα της ζωής του και αφού τα είχε κάνει όλα, τραγούδησε κομμάτια άλλων κάνοντάς τα και πάλι καινούργια. Στο παρών, του Trent Reznor έχεις ξεχάσει πως είναι το αυθεντικό και μέσα από μια σπαραχτική ενορχήστρωση νιώθεις στο τέλος πως σίγουρα θα βρεις τον τρόπο.

13. Spiritualized – Out of Sight (album: Let it Come Down, 2001)

Κομμάτι όργιο. Κι όταν λέω όργιο εννοώ πως ο παλαβιάρης Jason Pierce εδώ (όσο κι αν σιχαίνομαι την έκφραση) τα σπάει. Απίστευτο ανάπτυγμα τραγουδιού, ορχήστρα που γεμίζει μέχρι εκεί που δεν παίρνει κι ένα έπος μέσα σε έξι και κάτι λεπτά. Όταν μέσα στον ηχητικό ορυμαγδό σκάει μια φυσαρμόνικα από το πουθενά εκεί πια έχεις ήδη καθαρίσει.

14. Arcade Fire –Intervention (album: Neon Bible, 2007)

Πόσες βραδιές σουρωμένος έχω χορέψει αυτό το τραγούδι μέσα σε δωμάτια που τρόμαζαν, κάνοντας τον μέθυσο μαέστρο κ’ ύστερα γυρνώντας το κορμί μου σαν αφηνιασμένος δερβίσης δεν θυμάμαι πια, ίσως κάποιοι κολλητοί να έχουν να πουν. Ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα των τελευταίων χρόνων αναμφισβήτητα.

15. Madrugada – Highway 2.000.000 (E.P: Higher, 2000)

Το αγαπημένο μου τραγούδι από Madrugada μέσα στα πολλά που έχω βρίσκεται σε τούτο το e.p. Η επιλογή ως συνήθως είναι καθαρά συναισθηματική μιας και με το συγκεκριμένο τραγούδι κάποιος κάποτε γκάζωσε το δεξί πεντάλ μιας Ford με μένα συνοδηγό και στούκαρε σ’ έναν τοίχο προσπαθώντας να μας περάσει από τον ένα κόσμο στον άλλο. Εγώ ακόμα γράφω κι αυτός ακόμα οδηγεί μεθυσμένος.

D. side

16. The Strokes - Trying Your Luck (album: Is this it, 2001)

Τι απατεώνες θεέ μου, τι γαμημένα έξυπνος δίσκος, τι ανατριχιαστικά απίστευτες συνθέσεις, τι σκατά έγινε με αυτό το άλμπουμ και με πήρε και με σήκωσε. Αναλύσεις και αναλύσεις και αναλύσεις και μια ζωή καταλήγαμε μ’ ένα φίλο στην εξής ατάκα καθώς ανεβάζαμε πάντα τίγκα το volume: «Ρε μαλάκα, δεν κάνουν απολύτως τίποτα και το κάνουν τέλεια»! Στο συγκεκριμένο κομμάτι το ριφάκι στα 2 και 25 είναι το απόλυτο τίποτα στην απόλυτη τελειότητα!

17. The White Stripes – I think I smell a Rat (album: White Blood Cells, 2001)

Βρωμιά, βρωμιά, βρωμιά και τίποτε άλλο. Το καλύτερο άλμπουμ των White Stripes, το τραγούδι που άκουσα για πρώτη φορά στην Αγγλία όταν το πράγμα συνέβαινε και τους είχε καλεσμένους ο μέγιστος John Peel. Το απόλυτο τίποτα κι εδώ, η λογική του rock εδώ!

18. Black Rebel Motorcycle Club – Head up High (album: B.R.M.C, 2001)

Η τριπλέτα κλείνει εδώ, τι γαμοχρονιά ρε πούστη μου! Οι B.R.M.C δεν αναβιώνουν τίποτα, (άκου αναβίωση), το αγαπημένο τραγούδι από την εναρκτήρια δισκάρα τους σε κάθιζε, σου κατέβαζε το κεφάλι, σε ανέβαζε ακόμα πιο ψηλά. Γιατί έτσι κι αλλιώς φίλε μου αν δεν πέσεις δεν θα σηκωθείς. Για τον φίλο Αντώνη που πάντα κέρναγε όταν τ’ ακούγαμε στα μπαρ.

19. Ilya – Happy and Weak (album: They Died for Beauty, 2004)

Εδώ κι αν με πιάνουν οι συναισθηματισμοί. Ένας από τους πιο αδικημένους δίσκους της δεκαετίας. Το ντουέτο από το Μπρίστολ σ’ έναν αποπνικτικό συναισθηματισμό και σ’ ένα sentimentalιστικό δίσκο πέρα για πέρα. Χωρίς κριτικές, χωρίς ανοησίες, χωρίς τίποτα. Ο τίτλος του έπους Happy and Weak τα λέει όλα. Οκτώμιση λεπτά από έναν ανείπωτο ερωτικό ρομαντισμό γεμάτο θύμησες. Και τι φωνάρα θεέ μου!

20. Decemberists – The Mariner’s Revenge Song (Picaresque, 2005)

Οι γεροναυτικοί, οι μποτίλιες με τα ρούμια, οι γυναίκες που μένουν πίσω, τα ξεδοντιασμένα στόματα, οι παλιό – καραβόσκουπες, τα γιο χο χο χο, ο Μόμπι Ντικ και μια ολάκερη φιλοσοφία πάνω στη θάλασσα που κατάπιε λιγότερους απ’ ότι ο Διόνυσος! Οι Decemberists, ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα τα τελευταία χρόνια, σε μια από τις καλύτερές τους στιγμές, στην εννιάλεπτη δικιά τους ιστορία για τις θάλασσες και τους γεροναυτικούς. Ένα τραγούδι ολόκληρο θεατρικό.

Μια παρόμοια λίστα είχα κάνει τρία χρόνια πριν και άλλη μια παρόμοια θα κάνω κάποια χρόνια μετά όταν το Coward του Vic Chesnutt θα είναι μέσα σε κάποια πλευρά, το Stay Tuned, του Robert Wyatt θα το έχει πετσώσει καλά το κορμί μου, όταν θα ξαναχορέψω με το Small Thief των Royal Trux, κι όταν ξανανιώσω την ανατριχίλα που ένιωσα όταν το Funny Time Of Year της Beth Gibbons, μου γυάλιζε τις κόρες των ματιών. Αλλά όλα αυτά είναι απλά λίστες δικέ μου που αλλάζουν κάθε τόσο σαν τα παιχνίδια των μικρών παιδιών, μονάχα μερικά μένουν αγαπημένα για πάντα κι ο χρόνος πάντα θα απαντάει στα γέρικα με τον κάθε χρόνο κορμιά μας...σας αφήνω στα χέρια του Saunterer…

Arturo Bandini

 A side

1.Godspeed You Black Emperor! – World police and friendly fire (You’re your skinny fist like antennas to heaven 2000)     

Το τελευταίο μέχρι σήμερα group που μας έκανε να πιστέψουμε και να ελπίζουμε σ αυτό, (με τον τρόπο ας πούμε των Clash). Το f#a# παραμένει αξεπέραστο όχι μόνο από τους ίδιους, η πρώτη τους εμφάνιση στο club του Μύλου το 1999 (?) αξέχαστη μέχρι τον τάφο, και το World Police από τις αρχές αυτής της δεκαετίας φωτιά δυνατή σαν τις παλιές που μνημονεύει ο Burroughs, ρωγμή στο σκοτάδι της.

2. God is an astronaut – Fall from the stars (The end of the beginning 2003)

Δεν ξέρω αν θα έβαζα κάποιον από τους δύο πρώτους δίσκους τους στα καλυτέρα της δεκαετίας, αλλά το Fall from the stars έχει σταθεί το soundtrack σε άπειρες νυχτερινές παρατηρήσεις του ουρανού από την ταράτσα του σπιτιού μου, ακόμη περισσότερες βόλτες, και άλλες τέτοιες επικερδείς δραστηριότητες που δεν μας αφορούν εδώ. Μεγάλο παράπονο όμως, η κιθάρα στο τέλος σταματά την στιγμή που «το ‘χει πιάσει» θεϊκά. Κράτησε το εκεί ‘κανα τρίλεπτο ρε boy να γουστάρουμε!

3. Sixteen Horsepower – Splinters (Secret south 2000)

Δεν είναι λίγοι αυτοί που κάνουν λόγο για το καλύτερο τραγούδι τους όταν μιλάνε για το Splinters. Έτσι κι αλλιώς το Harm’s Way, το Black Bush και το Sac of religion ανήκουν στα 90’s (και τους ανήκουν οι καρδιές μας) οπότε δεν θα διαφωνήσω. Α ρε Eugene…

4. Jay Munly – The Denver boot (Jimmy Carter syndrome 2002)

Από έναν δίσκο αποκάλυψη, το Denver Boot είναι το κομμάτι που αν το είχε γράψει ο Eugene θα ήταν μαζί με το Speaking Hands και το Your Russia τα καλύτερά των Woven Hand. Από το τρίτο λεπτό και μετά εξελίσσεται από ένα μεγάλο τραγούδι σε…Ολοκαύτωμα 

5. Nick Cave and the Bad Seeds – Fifteen feet of pure white snow (No more shall we apart 2001)

Αν ήταν να διαλέξω ένα δίσκο του από τα τελευταία δέκα χρόνια αυτός θα ήταν το Lyre of Orpheus. Σαν τραγούδι όμως το Fifteen feet, έχει γράψει με bold στις πίσω μου σελίδες. Να δεις που και μετά 10 χρόνια αν καθίσουμε με τον Bandini να γράψουμε κάτι παρόμοιο πάλι μέσα θα είναι ο μουστάκιας!

 B side

6. The Black Angels – Prodigal sun (Passover 2006)

Από την Passoverάρα που λέει κι ένας φίλος, για να τονίσει την μεγάλη απόσταση που χωρίζει αυτόν τον δίσκο από το Directions to see a ghost. Θυμάμαι όταν το είχα πρωτακούσει είχα περάσει ένα μακρύ χειμωνιάτικο βράδυ ακούγοντας το επαναληπτικά για ώρες. Μαζί με το επόμενο τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς τότε, και από τα καλύτερα των 00’s και κάθε δεκαετίας.

7. The Black Heart Procession – The Spell (The Spell 2006)

Αν είσαστε με κάποιον παρέα που δεν το έχει ακούσει και την ώρα που παίζει δεν σας ρωτήσει «τι είναι αυτό ρε???» μην ξαναεμπιστευτείτε  το γούστο του στην μουσική, και γενικά μην τον εμπιστευτείτε ποτέ ξανά.

 8. Devastations – Take you home (Coal 2005)

Εντάξει ο πρώτος τους ήταν δισκάρα, τούτος εδώ τα ίδια, ο επόμενος με κάνει και βαριέμαι μερικές φορές, αλλά αυτό το καψουροτράγουδο σπάει ότι βρει μπροστά του. Όταν φτάνει και το πολυπόθητο σόλο-ξέσπασμα στο τέλος μπορείς εσπευσμένα να τελειώσεις την νύχτα σου εκεί ήσυχος και γαλήνιος μετά αυτή την δόση πεμπτουσίας του rock n roll που πείρες…Αν πάλι δεν σου ‘φτασε ούτε κι αυτό μπορείς πάντα να βάλεις στο καπάκι το Really want you right now των Lyres για να σ αποτελειώσει.

 9. Rykarda Parasol – Night on red river (Our hearts first meet 2006)

Τα λουλούδια στην Κυρία από μένα. Παντοτινά και ειλικρινά δικός της.

 10. The Black Keys – Everywhere I go (Thickfreakness 2003)

Η μεγαλύτερη Rock -με μαλλιά και μούσια- μπάντα της δεκαετίας, σε μια διασκευή, κι ας έχουν γράψει οι Keys πολλά διαμάντια. Διαλέγω αυτό, πρώτον γιατί μου σύστησε τον Junior Kimbrough που μαζί με τον R. L. Burnside είναι μια πρώτης τάξης παρέα για κάτι θολωμένα βραδιά, και δεύτερον γιατί ερμηνευμένο από τους Black Keys, με τον τεμπέλικο νότιο ρυθμό του, και τους λιτούς, αλήτικους στίχους είναι απλά …ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ.

 C side

11. Eddie Vedder - Society (Into the Wild OST 2007)

Το πνεύμα  του Thoreau, του Kerouac και «όλων όσων προτιμούν να σέρνουν την θλίψη τους σε παλιά μοναστήρια, και να κρύβουν την ενοχή τους στα ερημοκλήσια, πίσω από βαριά παραπετάσματα και μέσα στις σπλαχνικές κι  εξώκοσμες καντίνας, όπου μελαγχολικά ναυάγια, και κουτσοί ζητιάνοι πίνουν την αυγή…» όπως έχει γραφτεί και εκεί στους πρόποδες του ηφαιστείου, αποσταγμένο μέσα σε τέσσερα λεπτά. Σύνθεση του Jerry Hannan, με την φωνή του Vedder από το εισαγωγικό Μμμμμμμμ σου σφίγγει την καρδιά.

12. Crippled Black Phoenix – You take the devil out of me (A love of shared disasters 2006)

Την ζημιά με τους CPB την έπαθα ακούγοντας το Goodnight Europe, αλλά το You take the devil είναι σαν τον αέρα που σε χτυπάει στο πρόσωπο όπως περπατάς κάτω από τον ουρανό του Οκτώβρη και γουστάρεις.

13. Colour Haze – Love (ST 2004)

Ξεκινά σαν ζαλισμένο χίππικο τζαμάρισμα, για να μεταμορφωθεί κάπου στην μέση σε έναν στονερικό κυκλώνα που απειλεί να γκρεμίσει το σπίτι. Παγκόσμιο κομμάτι που έλεγε και ο Νίκος ο ψηλός, καλή του ώρα όπου και αν βρίσκεται.

14. The Earthbound – Voice (ST 2000)

Για αρκετούς μήνες περνούσα συχνά πυκνά από τα δισκάδικα μόνο και μόνο να ρωτήσω αν βγήκε επιτέλους αυτός ο δίσκος! Από το The Valley μέχρι το Jeffrey Lee Pierce κάθε δευτερόλεπτο μουσικής εδώ μέσα άξιζε την αναμονή. Το Voice μου παίρνει το μυαλό και το…πάει, σε κάθε άκουσμα αυτά τα 10 χρόνια.

15. Flaming Stars – God told me to do it (Born under a bad neon sign 2006)

Από το review που είχα γράψει τότε «…μα τελικά ο λόγος που κάθομαι και γράφω όλα αυτά βρίσκεται στο κλείσιμο του δίσκου, εκεί όπου παραμονεύει υπομονετικά και ύπουλα ως που να φτάσεις ανυποψίαστος, για  να σ’ αρπάξει απότομα και να μη σ αφήσει ποτέ πια, το God told me to do it. Ένα κομμάτι που άλλες εποχές θα έμενε σίγουρα κλασικό, μα με τον τσαμπουκά που διαθέτει ίσως τα καταφέρει και σήμερα. Ένα κομμάτι με τόσο τεράστια δύναμη μέσα του που άλλοι θα έχτιζαν ολόκληρη καριέρα πάνω και μόνο σ αυτό, οι Flaming Stars που τους αγαπάω κιόλας ακόμη και στις γκέλες τους που έλεγα παραπάνω, να μη κερδίσουν ένα 7.5 στην βαθμολογία τους για αυτόν τον δίσκο? Για το God δεν το συζητάμε, 10 με τόνο και δασεία και ότι άλλο έβαζε η δασκάλα μας στο δημοτικό.»

D side

16. Soulsavers – Revival (Its not how far you fall, it’s the way you land 2007)

«Ψηλέ! Απόψε σου ‘χω δίσκο μόρτικο και αντρίκιο ε! Ετοιμάσου…» Έτσι είχε προλογίσει το Not how far you fall ο Κρητικός Αεκτζής δύο χρόνια πριν, στο τέλος μιας απογοητευτικής μέρας  λίγο πριν μου δώσει link να το κατεβάσω. Μισή ώρα μετά και όπως η φωνή του Lanegan έμενε μόνη με το όργανο πίσω της λίγο πριν το τέλος του Revival, απόηχος μιας λυτρωτικής  Λειτουργίας, ένιωσα σαν τον Dylan ξαναγεννημένο Χριστιανό, έτοιμος να τραγουδήσω Gonna change my way of thinking.

17. Woven Hand – Speaking Hands (Consider the birds 2004)

Η μάχη με το Your Russia σκληρή, μα στο τέλος συνειδητοποίησα ότι αν ήταν να κρατήσω δύο μόνο κομμάτια από αυτά τα χρόνια το ένα θα ήταν αυτό. Για το άλλο μη ρωτάτε, τα έκανα δύο για ξεκάρφωμα γιατί δεν μπορώ να αποφασίσω. Α ρε Eugene…

18. Micah P. Hinson and the Gospel of Progress – On my way (ST 2004)

Ήταν μια εποχή που είχα χάσει (σχεδόν) τα πάντα τόσο γρήγορα που είχα μείνει να κοιτάω τους τοίχους. Το μόνο πράγμα που με έκανε να σκεφτώ ότι πέρα από τον τοίχο συνεχίζει να υπάρχει ο ορίζοντας ήταν μερικά τραγούδια.

Ένα από αυτά το έλεγε ο φρεσκαδούρας τότε Μίκας, και το λέγανε On my way. Γεια σου ρε Μίκα με την ωραία την φάτσα, την ακόμη πιο ωραία γυναίκα, και τα ακόμη ωραιότερα τραγούδια! Σ ευχαριστώ.

19. Johnny Cash – Solitary man (American iii, Solitary man 2000)

Η τρίτη διασκευή σ’ αυτή την επιλογή, μα με την φωνή του Cash όλα είναι αλλιώς. Κομμάτι γραμμένο θαρρείς να το τραγουδήσει αυτός και να το…ακούμε όλοι εμείς.

20.Fatal Shore – Real World (Real World 2007)

Η εισαγωγή με τα ουουου ουουου κατευθείαν από τα δισκάκια της Motown, μετά μπαίνει ο Μπρούνος να πούμε, I ’m just looking for the real world, real world, φωνή όχι μαλακίες,  ο Μορικόνε ενορχηστρώνει το κομμάτι και όλα κυλούν με αρμονία σ αυτά τα τέσσερα τελευταία λεπτά ηχογραφημένης μουσικής των Fatal Shore, και του Bruno. Το πιο ταιριαστό αντίο για τον γίγαντα. Για αυτό και μπαίνει σ αυτό τον δίσκο αφήνοντας έξω το Mindless και το 100 degrees in the shade. Bruno λέμε ρε μουνιά!

 20 τραγούδια (τετραπλό βινύλιο!) για δέκα χρόνια? Όταν το πρότεινε ο Μπαντίνης δεν φάνηκε και τόσο δύσκολο. Στην πορεία ψάχνοντας, ακούγοντας, και συζητώντας η λίστα των υποψηφίων άρχισε κάθε φορά που ξανάνοιγα το word να μεγαλώνει όλο και περισσότερο φτάνοντας τελικά να ξεπεράσει την πενηντάρα!

Χώρια που μέχρι την τελευταία στιγμή ανακάλυπτα έντρομος ότι έχω ξεχάσει στην απ’ έξω κομμάτια που με ξετίναξαν όταν τα πρωτάκουσα και συνεχίζουν να το κάνουν κάθε φορά που παίζουν. Τρανό παράδειγμα το God told me to do it των Flaming Stars που το θυμήθηκα όταν πια είχε κλείσει η εικοσάδα και είχα γράψει και τα κειμενάκια για κάθε τραγούδι. Τελικά χώρεσε εκθρονίζοντας τους BRMC. Δε γινόταν αλλιώς όμως, ειδικά αυτό έπρεπε να μπει.

Αν είχα να διαλέξω 20 δίσκους οι περισσότεροι από εδώ μέσα που περιέχουν αυτά τα τραγούδια μάλλον δεν θα βρίσκονταν στην λίστα.

Τα κριτήρια κάθε επιλογής έτσι κι αλλιώς είναι υποκειμενικά, και σ αυτή την συλλογή η επιλογή έγινε αποκλειστικά και μόνο με βάση το προσωπικό γούστο,  και το πόσο καλή παρέα, και πολλές φορές στήριγμα στάθηκαν αυτά τα κομμάτια σε όλα αυτά τα δύσκολα, άγρια, και όμορφα 10 χρόνια.

Η σχέση μου με την μουσική άλλαξε σ αυτή την πορεία, μεγάλωσα, ήρθαν μπροστά πράγματα και καταστάσεις που κυρίως με την αρνητική δύναμη τους αρκετές φορές την έβαλαν σε δεύτερο πλάνο, μα τελικά συνειδητοποιώ κάτι που μικρότερος απλά διαισθανόμουν. Ότι η μουσική είναι η γλωσσά που μιλάει στην ψυχή δυνατότερα  από κάθε άλλη.

Γεροί να είμαστε να φτιάχνουμε φανταστικά βινύλια και το 2019. 

Τελευταία στιγμή έμειναν από έξω:

Οι BRMC με το Red eyes and tears (ST 2001) που αν και μας τα είχαν σπάσει οι γραφιάδες εκείνη την εποχή με την «επιστροφή του Rock n roll» δια μέσω των Strokes των White Stripes και αυτών (λες και στα 90’s οι Afghan Whigs, οι Phil Shoenfelt & The Southern Cross, οι Beasts of Bourbon, οι Flaming Stars, οι Hellacopters, οι Make up, οι  Monomen, οι Makers, ο Hugo Race και τόσοι άλλοι έπλεκαν κάλτσες) οι BRMC απέδειξαν σε όλη την μέχρι τώρα πορεία τους ότι είναι μια μεγάλη μπάντα. Και το Red eyes ένα από τα καλύτερα δείγματα μιας τέτοιας.

Και οι Red Sparowes με το Like a howling glory of the darkest winds, με τον κιθαριστικό Βιβλικό κατακλυσμό του, που έπαιζε πολύ καιρό και για ώρες μοναδικό track στην playlist.

Προτελευταίοι είχαν αποχωρίσει σίγουροι ότι αν ξαναφτιάχνονταν το tracklist από την αρχή κάποια άλλη στιγμή θα ήταν μέσα οι:

Nighstalker - Line, Cat Power - Wild is the wind, Hyacinth House - European rails, Twilight singers - Live with me, Gutter twins - Front Street, Murder By Death - End of the line, Viarosa - Blood from a stone, My morning jacket - Dondante, Raveonettes - Do you believe her, Angels of light - My suicide, DJ Krush - Road to nowhere, I am X - Mercy, Pierced Arrows - The Wait, A whisper in the noise - Hell’s half acre, Arca - Nyodene D, Kinski - Your lights are (out or) burning badly, Sigur Ros - Pop song, Los Natas - Que rico, Hugo Race - Girl called sunset, Mick Harvey - Hank Williams said best, Isihia - Gospodi Vozvah, Daturah - Hybrisma, Beasts of Bourbon - I don’t care about nothing anymore, The Inchtabokatables - Endless Rail, Mizar - Pocesna Strelba, Nikki Sudden & Phil Shoenfelt - Cloak of Virtue, Rowland S. Howard - Dead radio, Antic Clay - Filthy Lucre King…και άλλοι αρκετοί!

saunterer

Σχόλια (1)

Δημοσίευση σχολίων μέσω RSS feed