[.] Berlin Stories # 31, To Υπόστρωμα Του Θυμού

Μισώ το παγωμένο αστικό τοπίο. Άσπρες μέρες, το έδαφος συνθλίβεται κάτω από τα πόδια μου. Στη βουβή σιωπή αντιτάσσω τις νύχτες του clubtransmediale στο WMF.

Ο JASON URICK μόνος με ένα laptop στη σκηνή. Οι ουρανομήκεις μελωδίες του μας εισάγουν σε ένα διαγαλαξιακό σύμπαν συναισθημάτων. Με εξπρεσσιονιστικές ψηφίδες δημιουργεί μακρόσυρτες συνθέσεις άφατης ομορφιάς. Θορυβώδεις αντανακλάσεις γεμίζουν με υποστρώματα θορύβου τους εγκεφαλικούς νευρώνες. 30 λεπτά πτήσης σε ουρανό πυροτεχνημάτων, ελεγχόμενου θορύβου, ξαφνικών αναταράξεων. Η υπερπτήση σύντομη, μα αλλόκοτη και ενδιαφέρουσα. Μια συναισθηματική σπουδή στην pop. Ο JASON URICK αποκαλυπτικός στα συναισθήματα με το οπλοστάσιο του άμπιεντ μινιμαλισμού.

Η εναλλαγή των συναισθημάτων αποτυπώνεται εδώ σαν την παλίρροια και την άμπωτη στη θάλασσα. Στο national treasure γήινοι και συμπαντικοί ήχοι συνενώνονται σε έναν. Η κλιμάκωση της έντασης παράλληλα με την εναλλαγή συναισθηματικών καταστάσεων. Το κομμάτι τελειώνει μετέωρο και τα ερωτήματα περιπλανώνται στον αέρα. Εκεί που αρχίζει το eternal return με samples παιδικών φωνών και έναν εκκωφαντικό υπόστρωμα θορύβου. Εδώ κάπου οι αισθήσεις μ’ εγκαταλείπουν. Είναι μουσική προορισμένη να συναντήσει την αιωνιότητα. Αυτό που υποδηλώνει κι ο τίτλος. Την αιώνια επιστροφή. Σε ποιους; Σε τι; Σ’αυτά που ονειρευόμαστε; Επιστροφή στο μέλλον;

Οι γραμμές της κιθάρας των ECSTATIC SUNSHINE στριφογυρίζουν σε επάλληλους κύκλους. Ένας μελωδικός θόρυβος-αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο- ποτισμένος με drones αισιοδοξίας και προοπτικής. Οι συνθέσεις ανακατασκευάζονται και αποδομούνται με ένα λειτουργικό και εμπνευσμένο τρόπο. Σε φωτεινούς τόνους, οι κιθάρες ελίσσονται με ένα μινιμαλιστικό ρυθμικό παλμό καταγράφοντας ηχοχρώματα εμπνευσμένης και αισιόδοξης προοπτικής.

Το εκτυφλωτικό φως των ECSTATIC SUNSHINE βυθίστηκε στο σκοτάδι του υιού του μηδενισμού KEIJI HAINO. Οι αισιόδοξες προοπτικές κατακλύστηκαν από τον ηχητικό τρόμο. Σπουδή στο θόρυβο, απερίγραπτες εκλάμψεις κιθαριστικού θυμού. Πάντα με μαύρα γυαλιά πάνω στη σκηνή του μαρτυρίου, τι ακριβώς κάνει στην κιθάρα του; Παίζει; Οργιάζει; Τιμωρεί; Βασανίζει; Μια κατακλυσμιαία, βίαιη και αγωνιώδης εξωτερίκευση εσωτερικού κόσμου που έμενε κρυμμένος στην αφάνεια.

Ο KEIJI HAINO επέλεξε το δικό του όπλο για να λοιδορήσει μουσικές φόρμες και να περιφρονήσει συντεταγμένες όσο και ανώδυνες ηχητικές λύσεις. Εκφοβίζει τα θηρία, στέκετει απειλητικά απέναντι στον ακροατή. Φτάνει σε οργιαστικά κρεσέντο προσθέτοντας και τη φωνή ενός σαμάνου που δίνει το σύνθημα για την έναρξη μιας βίαιης τελετουργίας.