Απόγευμα Δευτέρας έχω ψήσει διπλο-τριπλό ελληνικό και διαλειμματίζω ακούγοντας τα καινούρια κομμάτια των Jane Doe, φρέσκα φρέσκα όπως τα είχε ανεβάσει ο Πρόδρομος (Moss Doe) πριν λίγες μόλις ώρες. Ο διάλογος που ακολουθεί είναι περισσότερο διαδιχτυωτό κουβεντολόι παρά συνέντευξη και πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ακρόασης.
Η γνωριμία μου με την Chelsea Wolfe έγινε πριν 4 μήνες, όταν μετά από αρκετές προσπάθειες (πάντα σταματούσα στο primal/carnal, το πρώτο τραγούδι δηλαδή) κατάφερα να ακούσω ολόκληρο το Ἀποκάλυψις (το οποίο έθχες έμαθα ότι γράφτηκε μετά από το The Grime and the Glow) και να κολλήσω μαζί του/της.
Για τους House of Light είχαμε πει μερικά πράγματα πριν από έναν, ενάμιση χρόνο εδώ. Από τότε είχαμε δώσει την υπόσχεση για αυτήν την κουβέντα που θα διαβάσετε παρακάτω με τον Justin De Vries, ελπίζοντας ότι θα συμπέσει με την ακρόαση και παρουσίαση του πρώτου τους (μετά από κάποιες demo κυκλοφορίες) δίσκου, Electric Odyssey, που όπως ξαναέγραψα είχε βάλει σοβαρή υποψηφιότητα να αποτελέσει Το ντεμπούτο του 2010.
Η επιλογή σας να ανατρέξετε και κατά κάποιο τρόπο να επηρεαστείτε μουσικά από την αρχαία Ελλάδα, είναι πραγματικά άξια προσοχής. Αλήθεια, πως ξεκίνησε όλο αυτό σαν ιδέα; Ποια η σχέση σας με την αρχαία Ελλάδα;
Οι B-Sides είναι μια παρέα παιδιών από την Πάτρα, μ' εμμονές στην κιθαριστική cool Britannica της δεκαετίας του 90 και στους δίσκους βινυλίου. Υπάρχουν αρκετά χρόνια, αλλά έχουν κυκλοφορήσει μόνο δύο singles – σε βινύλιο. Φέτος το καλοκαίρι, παράλληλα με το mundial, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους κανονικό άλμπουμ.
Είμαι λίγο παραπάνω από 20 και πολύ λιγότερο από 30, σπούδαζα γραφιστική και τώρα είμαι στο δρόμο για τη Σχολή Καλών Τεχνών. flight 36-B είμαι εγώ όταν γράφω / παίζω μουσική. Δεν μπορώ να με περιγράψω, δεν μου αρέσει η εικόνα που νομίζω ότι έχουν οι άλλοι για μένα και δε νομίζω ότι η εικόνα που έχω είναι ρεαλιστική.
O mainman των Woven Hand, David Edwards, έκλεψε λίγο από το χρόνο του πριν από την κυριακάτικη συναυλία τους στην Αυστρία για να μας μιλήσει για την περιοδεία, τα σχέδια τους και για να απαντήσει στις ερωτήσεις που έστειλαν webzines του ελληνικού κυβερνοχώρου.
Για το Goin' Down των Dustbowl που ήταν και η αφορμή της παρακάτω κουβέντας τα γράφω αναλυτικά από την στήλη των reviews. Από εδώ να πω μόνο ένα ευχαριστώ σε όλους τους, και να στείλω έναν χαιρετισμό στους Telecaster Nick και DD Dynamite εκτός απ' όλα τα' άλλα και για το μουσικό τους γούστο.
Υπάρχουν εδώ και 10 περίπου χρόνια και με κάθε τους κυκλοφορία επιβεβαιώνουν γιατί θεωρούνται από τις πιο σημαντικές και αντιπροσωπευτικές μπάντες της ελληνικής αγγλοφωνης εναλλακτικής μουσικής. To τελευταίο τους όμως άλμπουμ "persona" ξεπέρασε κάθε προσδοκία:
Το Black Crow's Country των Hyacinth House ήταν από τις περσυνές ευχάριστες εκπλήξεις, με την 16χορσεπαουερική Americana του, και φοβερά τραγούδια σαν το Road to flowers, το European rails, το Mundus... και το Beyond the End που ούτε ο ίδιος ο Eugene έχει γράψει τα τελευταία χρόνια.