Tranzistor.gr

Τα τραγούδια του γίνονται αμέσως για τον καθένα μας κάτι προσωπικό. Εξάλλου όπως λένε κι οι ίδιοι τη μουσική την βλέπουν "κινηματογραφικά" και αυτή τη φορά πραγματικά κατάφεραν να φτιάξουν ένα real life soundtrack.

Μιλήσαμε μαζί τους για το τι σημαίνει η ιδέα των film...

(Συνέντευξη στον Δημήτρη Μπινιάρη)

Πότε δημιουργήθηκαν οι film;

Το 1997, και σαν όνομα και σαν concept. Είχαμε μία μπάντα τότε, παίζαμε πιο χαλαρά, κυρίως διασκευές, με ελληνικό στίχο. Κάναμε όλα αυτά που κάνει κάθε συγκρότημα στο ξεκίνημά του για να μάθει πώς κινείται όλο το πράγμα: συναυλίες κ.λπ. μέχρι να κατασταλάξει και να δει τι θέλει να κάνει. Αυτό στη δική μας περίπτωση ήρθε σχετικά γρήγορα, δηλαδή μετά από δύο χρόνια καταλάβαμε ότι αυτό το πράγμα δεν μας εκφράζει και θέλουμε να κάνουμε κάτι άλλο.

Πώς ήταν το όνομα της μπάντας;

Προτιμάμε να μην το αναφέρουμε (γελάει). Ήταν ένας πολύ λυρικός ελληνικός τίτλος... Από μελλοντικά μέλη των film σε εκείνο το σχήμα ήταν ο Μάκης Δρόσος, κιθαρίστας τότε, ο οποίος μετά απο ένα διάστημα πήρε άλλη μουσική κατεύθυνση. Ήρθε ο Μανώλης ο οποίος και έμεινε. Οι film όταν ξεκίνησαν ήταν τρίο. Τα αδέρφια Kώστας και Δημήτρης, τύμπανα και μπάσο αντίστοιχα, και ο Μάκης στην κιθάρα και παίζαμε ορχηστρικά, post rock, αυτοσχεδιασμούς... πειραματιστήκαμε αρχικά με τον ελληνικό στίχο που έγραφε τότε ο Δημήτρης. Στην πορεία γνωρίσαμε την Ελένη Τζαβάρα, με την οποία τα βρίσκαμε και στα ακούσματα και στο στυλ. Αυτή η συνεργασία κράτησε εφτά χρόνια στα οποία περάσαμε πάρα πολύ ωραία. Το σχήμα, όμως, έκανε τον κύκλο του και ήρθε η στιγμή που κυρίως για προσωπικούς λόγους άλλαξε. Η Ελένη συνεχίζει να κάνει κάτι πάρα πολύ δημιουργικό ως Etten, έχοντας κυκλοφορήσει και ένα πολύ ενδιαφέρον CD. Όλα κάνουν κύκλο και ποτε δεν ξέρεις τελικά πως εξελίσσονται ή πως θα κατασταλάξουν.

To όνομα προφανώς έχει να κάνει με τον κινηματογράφο;

Όλοι είμαστε φανατικοί του σινεμά. Αυτός είναι και ο λόγος που σε όλα σχεδόν τα video-clip "βαζουμε χέρι". Εκτός από τα δύο πρώτα, όλα τα υπόλοιπα ξεκινούσαν από ιδέες δικές μας, ασχολούμασταν και με την κινηματογράφιση τους, ο Δημήτρης έκανε κάποια animated videos για remixes πάνω σε δικά μας τραγούδια. Το τελευταίο το οποίο το κάναμε εξ' ολοκλήρου εμείς μαζί με τον κινηματογραφιστή Αντρέα Λαμπρόπουλο.

Είναι καλό που έχετε τέτοια ελευθερία κινήσεων.

Επειδή είναι πολύ συγκεκριμένες οι ιδέες και το στυλ καλό είναι να μπορείς να δουλεύεις παράλληλα με τον άλλον, να του εξηγείς τι θέλεις να κάνεις, γιατί τότε μπορεί να εργαστεί πιο ελεύθερα χωρίς να "ψάχνεται". Επίσης έτσι μπορούμε να είμαστε κι εμείς πιο σίγουροι για το αποτέλεσμα. Η ιδέα υπάρχει και πλέον έχει να κάνει με το ταλέντο του Αντρέα να κάνει πλάνα, μοντάζ κ.λπ.

Σε γενικές γραμμές δηλαδή ό,τι βλέπει κανείς απο τους film, είτε αυτό είναι μουσική, είτε artwork, είτε video, προέρχεται από ιδέες του συγκροτήματος;

Ναι, μας αρέσει αυτό. Μέχρι στιγμής, ως επί το πλείστον, ό,τι έχει να κάνει με τους film προέρχεται από δικές μας ιδέες.

Eίστε τώρα στην Inner ear.

Αυτό είναι το πρώτο μας άλμπουμ με την inner ear. Γίνονται πολύ καλά και ενδιαφέροντα πράγματα, η inner ear έχει καταφέρει μέσα σε δύο χρόνια να μπει στο χάρτη για τα καλά, γιατί ρισκάρει, ακούει και επιλέγει βάσει του τι θεωρεί ότι είναι καλό και όχι κατ' ανάγκη τι θα πουλήσει. Εξάλλου το τι θα πουλήσει σήμερα είναι πολύ σχετικό. Κάποτε ήταν πιο προβλέψιμο. Με το internet, με τα free press, δεν μπορείς να ξέρεις τι θα πάει καλά. Το καλύτερο είναι να απαλλαγείς από το άγχος τι θα πουλήσει και τι όχι, να κάνεις όσο καλύτερα και όσο πιο πιστά γίνεται αυτό που κάνεις και αν αρέσει έχει καλώς. Αν δεν αρέσει αυτό που έκανες μπορείς αργότερα να το αλλάξεις. Καλό είνα να μην προσπαθείς να το προσαρμόσεις. Η μουσική δεν τελειώνει ποτέ. Σήμερα κάνεις κάτι και αύριο κάτι άλλο.

Τα μέλη του συγκροτήματος κάνετε παρέα εκτός των δραστηριοτήτων σας σαν μπάντα;

Τα τελευταία δύο χρόνια η μπάντα έχει ένα πολύ βεβαρημένο πρόγραμμα το οποίο σε συνδυασμό με τις προσωπικές και εργασιακές μας υποχρεώσεις δεν μας αφήνει πολύ χρόνο. Οι προσωπικές μας υποχρεώσεις στηρίζουν αυτές του συγκροτήματος και το αντίστροφο. Γενικά προς το παρόν δεν μπορούμε να ζήσουμε απο την μουσική οπότε εργαζόμαστε, ο Δημήτρης είναι graphic designer, O Mανώλης είναι υπάλληλος σε μια εταιρία που εισάγει εναλλακτικά φάρμακα από βότανα και εγώ ( Κώστας ) είμαι μεσίτης. Έχουμε περιορισμένο κύκλο δραστηριοτήτων αν μπορεί κανείς να το πει έτσι. Είναι σινεμά, συναυλίες, διάφορες εξόδοι σε συγκεκριμένα στέκια της Αθήνας, μένουμε και κοντά οπότε είναι λίγο πιο εύκολο να βρεθούμε.

Πόσες ώρες περίπου κάνετε πρόβα την εβδομάδα;

Σταθερά 10 ώρες την εβδομάδα, εκτός αν υπάρχει κάποιο project π.χ. που απαιτεί περισσότερες ώρες.

Όσον αφορά τα live σας ετοιμάζετε και άλλα πράγματα;

Μέσα στα χρόνια έχει φτιαχτεί μια ομάδα η οποία προσέχει πολύ τι γίνεται στα live. Στις αρχές ξεκινήσαμε με έναν ηχολήπτη, πιο μετά προστέθηκε ένας φωτιστής και μέχρι σήμερα έχει προστεθεί ένα ολόκληρο γραφείο management, η link4you, που ασχολείται μαζί με την μπάντα, με όλες τις λεπτομέρειες που χρειάζονται για να γίνει το κάθε live καλύτερο από το προηγούμενο. Έστω και μικρές λεπτομέρειες κάθε φορά, αλλά κάθε μικρή διαφορά και βελτίωση είναι σημαντική για μας.

Αν έρθει κάποιος σήμερα σε ένα live σας τι άλλο θα δει εκτός από live εκτελέσεις κομματιών;

Ετοιμάζουμε κάποια visuals, κάποιους ειδικούς φωτισμούς, μια πιο σκηνοθετημένη μορφή του πώς ανεβαίνει και κατεβαίνει η μπάντα, μας αρέσει πάρα πολύ η θεατρικότητα. Στόχος μας είναι κάποια στιγμή να καταφέρουμε να κάνουμε ένα σόου ή μια σειρά από σόου τα οποία θα έχουν κάποιο συγκεκριμένο χαρακτήρα, θα είναι πιο σκηνοθετημένα κ.λπ. Επειδή αυτό θέλει πολλή δουλειά και μελέτη καλό είναι αν γίνει, να γίνει σωστά. Καλύτερα να αργήσει να γίνει αλλά να γίνει καλά παρά να γίνει πρόχειρα και βιαστικά.

Είστε τελειομανείς, σωστά;

Βασικά είναι θέμα ικανοποίησης. Δεν ικανοποιήσαι αν αυτό που κάνεις δεν πατάει σε συγκεκριμένα βήματα.

Σας ενδιαφέρει εξάλλου και η γνώμη του κόσμου.

Η γνώμη του κόσμου φαίνεται από την προσέλευσή του στα live, από το πόσο καλά προχωράει το CD σε πωλήσεις, τα σχόλια που κάνει. Όλα αυτά τα βλέπεις, τα αντιλαμβάνεσαι ακόμα και αν δεν έρθει κάποιος να στα πει, αν και στη δική μας περίπτωση συμβαίνει το αντίθετο γιατί έχουμε πολλά σχόλια κατά καιρούς όπου παίζουμε.

Όταν δημιουργείτε κάτι σκέφτεστε τη δική σας ικανοποίηση ή την ικανοποίηση του κόσμου;

Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος δεν σκέφτεται τον κόσμο. Γνώμη μας είναι ότι αρχικά ακόμα και τα πιο εμπορικά τραγούδια γράφτηκαν από εσωτερική ανάγκη και όχι πατρόν πάνω σε κάτι το οποίο θα πουλήσει. Η αρχική σύλληψη της ιδέας προέρχεται από κάποιο εσωτερικό ερέθισμα- το οποίο, επειδή όλοι στον ίδιο χώρο ζούμε και αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα, σαν αίσθηση μπορεί να αφορά πολλούς.

Τι επηρεάζει εσάς για να γράφετε μουσική? Ποιοι γράφουν μουσική στους film;

Mέχρι στιγμής στίχους κυρίως γράφει ο Δημήτρης, που του βγαίνει πολύ φυσικά. Η ιδέα έρχεται τις περισσότερες φορές ή από το Δημήτρη ή από το Μανώλη. Συνήθως όλα ξεκινούν από τη μελωδία της φωνής ή από τους στίχους. Είτε η μελωδία οδηγεί τους στίχους είτε το αντίστροφο. Μετά μπαίνει η μουσική. Γράφονται κάποια θέματα στο μπάσο ή την κιθάρα και ενορχηστρώνονται στο στούντιο, περισσότερο μεταξύ τυμπάνων, μπάσου και κιθάρας. Όπως και να 'χει συνήθως στο στούντιο υπάρχει πρώτα η βασική μελωδία της φωνής και η βασική μπασογραμμή. Στο στούντιο χτίζονται, διορθώνονται και αλλάζουν μέχρι να πάρουν την τελική μορφή, η οποία μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από την αρχική, αλλά πάντα η ιδέα είναι συγκεκριμένη. Δεν είναι κάτι το οποίο το ψάχνουμε εκείνη την ώρα στο στούντιο. Δεν τζαμάρουμε μέχρι να προκύψει κάτι. Γίνεται κι αυτό, αλλά πάντα σε συγκεκριμένα χνάρια που υπάρχουν από πριν.

Όταν γράφετε υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ σας;

Πάντα υπάρχουν. Η δημιουργική κόντρα είναι η καλύτερη. Υπάρχουν τραγούδια που βγήκαν με τη μία χωρίς να υπάρχει καμία αλλαγή από κανέναν αλλά τα περισσότερα βγαίνουν μέσα από αλλαγές. Σε γενικές γραμμές πάντα είχαμε την ίδια κατεύθυνση. Όταν παίζει ο καθένας από μας οι άλλοι ακούν αυτό που θέλουν να ακούσουν. Όλοι ξέρουν τι θέλει ο ένας από τον άλλο.

Πράγματα ή καταστάσεις που έχουν επηρεάσει τη δημιουργία του τελευταίου σας CD;

Όλα τα άλμπουμ των film, όπως και τo persona, έχουν concept, και θα συνεχίσουν να έχουν στο μέλλον. Όλο το persona περιγράφει μία αλλαγή, μία μεταμόρφωση, μία ελευθερία στο να εκφραστούν καινούργιες εικόνες μέσα από το φακό των film, γιατί εμείς τη μουσική την "βλέπουμε" κινηματογραφικά. Άλλωστε το μεγάλο όνειρο της μπάντας είναι κάποια στιγμή να γράψει μουσική για ταινία. Το έχουμε επιχειρήσει στην ταινία μικρού μήκους του Νικόλα Λιάκου "Ίσως ΚάποιαΤρίτη" και στο θεατρικό "Την ώρα που δεν θυμόμασταν τίποτα ο ένας για τον άλλο" του Πέτερ Χάντκε, σε σκηνοθεσία της Βαρβάρας Δούκα καθώς και στο visual θεατρικό "Οι Τυφλοί" του Μέτερνιχ σε σκηνοθεσία Έλενας Πέγκα . Περνώντας μέσα μία παύση μίας διετίας μετά την αποχώρηση της Ελένης, αλλά την ωρίμανση της μπάντας προς έναν άλλο ήχο, βγήκαν άλλα χρώματα στην επιφάνεια, τα οποία μας άρεσαν και έδεναν με το πώς αισθανόμασταν εκείνη την περίοδο έως και σήμερα. Για μας σήμαινε το επόμενο βήμα. Κάναμε πράγματα τα οποία πιο πριν δεν θα επιχειρούσαμε και που ίσως δεν ήταν μέσα μας.

Γενικά όσο προχωράει η διαδικασία της δημιουργίας των τραγουδιών, της ηχογράφησης κ.πλ. ανακαλύπτουμε καινούργια πράγματα που μας βγάζουν τα κομμάτια, πάνω σε λέξεις και συναισθήματα που ωριμάζουν καθώς προχωράς και τα βλέπεις πιο καθαρά. Οι ταινίες που βλέπουμε, τα σχόλια που κάνουμε για την πραγματικότητα στην οποία ζούμε, κουβέντες που κάνουμε για φίλους και ανθρώπους που μας ενδιαφέρουν, οι στίχοι αποτελούν τίτλους για όλα αυτά τα γεγονότα.

Το Berlin τι περιγράφει;

Ουσιαστικά είναι μία μεταφορά συναισθημάτων που σου δημιουργεί το Βερολίνο. Είναι η μεταφορά της αλλαγής της καθημερινότητας, το συναίσθημα που έχει κάποιος που είναι μόνος του μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων ή και το ανάποδο: σε ένα πλήθος ανθρώπων που νοιώθουν μόνοι τους κι εκείνος είναι από μόνος του ένας κόσμος. Εϊναι μία κόντρα πραγμάτων που νοιώθεις εσύ προς το εξωτερικό περιβάλλον και που νοιώθεις να έρχονται από το εξωτερικό περιβάλλον προς εσένα.

Τα αγαπημένα δικά σας κομμάτια;

Στο set list που παίζουμε αυτό τον καιρό παίζουμε αυτά ακριβώς τα κομμάτια οπότε όποιος έρθει στο live θα καταλάβει ποια είναι τα πιο αγαπημένα μας!

Γράφετε και επηρεασμένοι από ταινίες;

Εμμέσως υπάρχουν αναφορές.

Κάποιες από αυτές τις ταινίες;

Όλες σχεδόν οι ταινίες του Kubrick έχουν επηρεάσει το ηχητικό χρώμα των κομματιών, το Bladerunner, με το ούτως ή άλλως φοβερό soundtrack- ίσως το καλύτερο του Παπαθανασίου. Γενικά η μουσική του Παπαθανασίου ήταν μια αφετηρία σαν αίσθηση για αυτό το άλμπουμ.

Μπάντες που σας επηρέασαν;

Όλες οι μπάντες που αναφέρουμε στο myspace (http://www.myspace.com/filmgreece). Και πράγματα που μπορεί να μη φαίνονται στη μουσική μας αλλά υπάρχουν εκεί σαν άκουσμα, όπως π.χ. ο Tom Waits. Πολλές φορές βγαίνουν αλλού: Στο πώς θα κάνουμε την παραγωγή, πώς θα στηθεί το concept κ.λπ. Από πιο σύγχρονους, μας αρέσουν οι Blonde Redhead, Foals, Yeasayer, Bat For Lashes, Interpol και πολλές άλλες μπάντες που έχουν δώσει ένα διαφορετικό στίγμα ακόμα και σε πιο dance και electro μουσικές, όπως οι Goldfrapp. Γενικά δεν περιοριζόμαστε με την έννοια του ότι οτιδήποτε μας ταξιδεύει, μας τραβάει προς μια κατεύθυνση, και μας αγγίζει μέσα μας, μας αρέσει, θα το παρακολουθήσουμε, θα το ψάξουμε. Ο καινούργιος π.χ. δίσκος του Brett Anderson είναι πάρα πολύ καλός. Όπως επίσης και ο καινούργιος δίσκος του Βασιλικού. Έχει πολυ ωραία αρχή μέση και τέλος αίσθηση, είναι σαν παράσταση με lounge μουσική. Είναι πολύ έξυπνο concept και του ταιριάζει πολύ.

Από την ελληνική σκηνή υπάρχουν μουσικές που σας αρέσουν;

Έχουμε αυτή τη στιγμή τη χαρά να μετράμε πολύ περισσότερα συγκροτήματα, συναυλίες, συναυλιακούς χώρους σε σχέση με το πως ήταν τα πράγματα πριν από 8 χρόνια π.χ. Τώρα υπάρχουν καλύτερες συνθήκες που βοηθούν τα πράγματα να εξελιχθούν, είτε αυτό είναι το internet, είτε κάποια free-press ή ακόμα και το πόσο πιο εύκολο είναι να ηχογραφήσεις και να παράγεις μουσική σήμερα. Υπάρχουν πολλά καλά συγκροτήματα, The Boy, Abbie Gale, Your Hand In Mine, Modrec, Electric Litany, Sillyboy, Ntebint, Leon, His Majesty The King Of Spain, Lumiere Brothers άλλα και πιο παλιά όπως Μatisse, Raining Pleasure, Closer, Expert Medicine κ.α που κάνουν πολύ καλή δουλειά. Αυτό το πράγμα είναι ενθαρρυντικό. Βλέπεις μπάντες που δεν το βάζουν κάτω και συνεχίζουν, κάνουν πράγματα δημιουργικά, κάνουν live, είναι ένας ζωντανός πυρήνας.

Παρεμπιπτόντως το single μού άρεσε πάρα πολύ και μου άρεσε και πάρα πολύ το remix απο τον Ντέιβιντ. Προσωπικά με εντυπωσίασε όσο και το first day of the rest of your life των placebo.

Ο Ντέιβιντ ειναι απίστευτα ταλαντούχος μουσικός. Παρόλο που είναι dj και remixer έχει απίστευτη μουσική παιδεία και ικανότητα, είναι κυρίως χαρισματικός συνθέτης και μουσικός. Γνωριστήκαμε μέσω της εταιρίας, είχε κάποια επαφή με την inner ear και μας ήρθε από κει σαν πιθανή σύσταση για κάποιο remix κλπ. Ήρθαμε σε επαφή, γνωριστήκαμε, είδαμε το live του στο sync όταν έπαιζε. Ήταν πολύ εντυπωσιακός ο τρόπος που είχε στηθεί και έπαιζε με τα φανταστικά αυτά visuals. Του δώσαμε το κομμάτι, του άρεσε, του άρεσε γενικά και το πώς λειτουργεί η μπάντα και το ύφος της και το όλο concept και μας είπε πως είχε κάποιες ιδέες. Κάποια στιγμή το καλοκαίρι έρχεται το demo όπου είχε αφαιρέσει τα πάντα από το κομμάτι και είχε κρατήσει μόνο τις φωνές και μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Ο Ντέιβιντ είναι του αναλογικού πιο πολύ και αυτό περνάει πάρα πολύ ωραία. Ήταν εντυπωσιακό, έκανε φοβερή δουλειά, όταν το ακούσαμε του είπαμε απλά, "οκ, βγάλ' το".

Γενικά αφήνετε να επεμβαίνουν καθόλου στην παραγωγή ή σας ενοχλεί αυτό;

Όταν επιλέγεις ένα άνθρωπο να κάνει παραγωγή ή remix, η δική σου η συμβολή είναι μέχρι να τον επιλέξει Αποφεύγουμε να πηγαίνουμε όταν κάνει ο παραγωγός μίξεις. Είναι δική του δουλειά. Αν πάμε και λέει ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Αλλά εκτός από αυτό είναι και θέμα δημιουργίας. Ο παραγωγός έχει κάποιες ιδέες. Τον διαλέγεις γιατί ξέρεις τι είναι. Αν θέλουμε να βγάλουμε έναν ήχο πιο αναλογικό ή πιο dance θα συνεργαστούμε με τον αντίστοιχο παραγωγό. Οπότε του δίνουμε το υλικό αφού πρώτα έχουμε συζητήσει, κατασταλάξει, έχει ακούσει κάποια πράγματα, μέχρι το pre-production ξέρεις που πάει το υλικό. Ωστε να έχουμε γνωριστεί και να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο, και μετά συνεργαζόμαστε. Άλλωστε αυτή ήταν και η διαδικασία με την οποία μπήκαμε και στο θέμα παραγωγός και παραγωγή από το πρώτο album, no luggage, με τους Mανώλη Αγγελάκη και Στάθη Ιωάννου -κατά κόσμον Handymen- με τους οποίους μάθαμε ουσιαστικά πώς γίνεται ένας δίσκος (κάναμε δύο δίσκους μαζί), μέχρι το Persona και τον χαρισματικό Χρήστο Λαϊνά.

Θα μπορούσατε πλέον να κάνετε κάτι μόνοι σας;

Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση να κάνεις παραγωγή του ίδιου σου του υλικού. Είναι πολύ δύσκολο. Στην παρούσα φάση θα προτιμούσαμε να κάνουμε άλλους δύο δίσκους και μετά να δοκιμάσουμε μήπως και μπορούμε.

Πιστεύετε ότι είναι καλύτερα να το κάνει κάποιος τρίτος ούτως ή άλλως ή αυτή τη στιγμή απλώς δεν νοιώθετε έτοιμοι;

Και τα δύο, αλλά κυρίως επειδή κάποιος τρίτος βλέπει πράγματα που ο δημιουργός δεν θα δει.

Ο παραγωγός δεν είναι κατεξοχήν μεσα στη σύνθεση. Μπαίνει πιο μετά να το μοιραστεί μαζί μας. Δεν έχει τραβήξει το άγχος, την συναισθηματική φόρτιση, για να γραφτεί το υλικό. Ο παραγωγός το παραλαμβάνει πρόχειρο μεν, αλλά έτοιμο σαν συναίσθημα. Σίγουρα έρχεται στις πρόβες, κάνει τις παρεμβάσεις του- γιατί αυτή είναι η δουλειά του παραγωγού- αλλά έχει την ψυχραιμία και την αντικειμενικότητα να βλέπει τη γενική εικόνα. Εμείς επειδή είμαστε πολύ μέσα μπορεί να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Επίσης η δουλειά του παραγωγού είναι να βρει τη σχέση της εταιρίας που βγάζει το άλμπουμ σε όλο αυτό: ποια είναι, τι πρεσβεύει, αν είναι εμπορική, αν είναι αμιγώς καλλιτεχνική και δεν την νοιάζει να κάνει πολλά νούμερα, αν στοχεύει στο ραδιόφωνο. Δηλαδή έχει και τέτοια πράγματα ο παραγωγός στο μυαλό του που εμείς μπορεί να μην τα έχουμε ή να τα έχουμε με λάθος τρόπο.

Άρα λοιπόν εσείς επιλέξατε τον παραγωγό.

Πάντα. Το συγκεκριμένο το έχει κάνει ο Χρήστος Λαϊνάς με τον οποίο είμαστε πολύ φίλοι από πολύ παλιά, έχει παίξει κιθάρες στο no luggage, έχει κάνει ηχοληψία σε μεγάλο μέρος της περιοδίας μας στο angel b, συνεχίζει να μας κάνει κάποια live όταν μπορεί, γιατι κι αυτός έχει μεγάλο φόρτο εργασίας, και καταλήξαμε στο να κάνουμε το persona μαζί.

Έχει φοβερή αισθητική, μεγάλο ταλέντο και είναι πολύ καλός μουσικός, πράγμα πολύ σημαντικό. Κατάλαβε ακριβώς αυτό που θέλαμε να κάνουμε.

Ξεκινάτε γράφοντας πρώτα το υλικό σας σπίτι;

Γίνεται μια πρώτη διαδικασία στη σύνθεση, προχωράμε στο να κάνουμε κάποιες πρόβες κι όταν έχει πάρει μια πρώτη μορφή γίνονται κάποιες πρόχειρες ηχογραφήσεις. Tα δίνουμε στον παραγωγό, τα ακούει και μετά έρχεται στο στούντιο, κάνουμε διορθώσεις, φτάνουμε το υλικό κάπου, ξαναπροβάρουμε, κάνουμε κάποια demo ξανά, διορθώνουμε κάποια πράγματα, και μετά αρχίζει το pre-production. Εκεί καταλήγουμε πάνω κάτω πώς θα είναι το υλικό. Όταν τελειώσει το pre-production κάνουμε κάποιες πρόβες πάλι και όταν καταλήξει το υλικό λέμε, "τώρα είναι έτοιμο, έχουμε 15-20 κομμάτια, θα διαλέξουμε τα 9-11 τα οποία θα γράψουμε", και μπαίνουμε στο στούντιο.

Τα υπόλοιπα τα έχετε κάπου στην άκρη για πιθανές μέλλοντικές κυκλοφορίες;

Υπάρχει πολύ υλικό στην άκρη είναι η αλήθεια και τις προάλλες που ακούγαμε διάφορα από το αρχείο στον υπολογιστη σκεφτόμασταν "ωχ, πώς ξεφυγε αυτό το κομμάτι", "πολύ καλό αυτό" κ.λπ.

Σίγουρα κάποια στιγμή θα μαζευτεί αυτό το υλικό. Ειδικά το πρόσφατο υλικό που έμεινε εκτός, μια και δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι το επόμενο αλμπουμ θα διαφέρει πολύ απο το persona. Χωρίς να είμαστε σίγουροι έχουμε αυτή την αίσθηση.

Πώς καταλήξατε στις συνεργασίες στο persona;

Αφού έκλεισε ο κύκλος με την Ελένη στην φωνή των film πήραμε μια απόφαση συνολική, ότι μας ενδιαφέρει πιο πολύ η πρόκληση σε αυτό το δίσκο, του να δούμε την μπάντα ως ένα χώρο στον οποίο δημιουργούνται συμμετοχές: η συμμετοχή της Ιφιγένειας, η συμμετοχή επίσης της Εύης από τους abbie gale που τραγουδάει δύο τραγούδια, η συμμετοχή του Μανώλη Αγγελάκη που παίζει κάποιες slide κιθάρες σε δυο-τρία τραγούδια και η συμμετοχή του Χρήστου Λαϊνά που, έτσι κι αλλιώς, είναι παραγωγός, αλλά έχει γράψει κάποιες φωνές και κάποιες κιθάρες δεύτερες... Λέγαμε ότι αυτός είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να συνεχίσουμε. Να κάνουμε τώρα αυτή τη συμμετοχή, να δούμε αν προχωρήσει το υλικό τι άλλες συμμετοχές μπορούμε να κάνουμε, να δημιουργηθεί ένας τέτοιος τρόπος λειτουργίας και σχέσης. Είναι πιο ελεύθερο και πιο δημιουργικό σε σχέση με το Persona. Είναι σαν να βγάζεις ρόλους και να επιλέγεις τον καλύτερο για να τους ερμηνεύσει, γιατί έτσι κι αλλιώς το 'χει μέσα του, έχει ταλέντο και τον αντιπροσωπεύει να εκφραστεί μέσα από αυτο το υλικό.

Οι film, έχουν ένα βασικό τρίο για κάποιο διάστημα άγνωστο μέχρι στιγμής. Από κει κι έπειτα οι συμμετοχές για τις φωνές ή για οτιδήποτε άλλο θέλουμε να είναι κάτι διαφορετικό, ανάλογα με το άλμπουμ. Κάπως έτσι το σκεφτόμαστε. Όπως και να 'χει είναι όμορφο να κάνεις συνεργασίες με ανθρώπους που έχουν ταλέντο, διάθεση για πειραματισμό και όρεξη. Ανθρώπους που να μπορούν να καταλάβουν αυτό που κάνεις με τον τρόπο του ο καθένας. Το Μανώλη, το Χρήστο και την Εύη βέβαια τους ξέρουμε πάρα πολλά χρόνια. Κάνουμε πράγματα μαζί από παλιά. Με τους abbie gale είμαστε συνοδοιπόροι. Επίσης μια φοβερή μπάντα της inner ear από την Πάτρα. Οι υπόλοιποι μουσικοί που συμμετείχαν είτε με πνευστά είτε με έγχωρδα είναι μουσικοί που τους γνωρίσαμε τώρα, και η Ιφιγένεια είναι μια φωνή που δουλέψαμε για τις ηχογραφήσεις του δίσκου και ένα αριθμό απο συναυλίες.

Πώς γνωριστήκατε με την Ιφιγένεια;

Η Ιφιγένεια είναι μία από της κοπέλες που βρήκαμε μέσα από το my space όπου είχε μια σελίδα με δικά της τραγούδια, δεν είχε κάποια δισκογραφία ακόμα, δεν είχε πολύ μεγάλη πείρα με συναυλίες και γενικά με συγκροτήματα και τον χώρο της σκηνής, ψαχνόταν κι εκείνη να κάνει κάτι δημιουργικό. Δοκιμάσαμε κι άλλες κοπέλες και ακούσαμε. Όλες οι φωνές που δοκιμάσαμε -εκτός από την Εύη- όλο αυτό το διάστημα που ψάχναμε ποια φωνή θα ερμηνεύσει το persona, ήταν μέσα απ' το my space. Είναι μεγάλη πηγή μουσικής το my space, η μεγαλύτερη κοινότητα. Όπως και το facebook που έχει εξελιχθεί πάρα πολύ. Το my space είναι περισσότερο παρουσίαση. Ενώ το facebook είναι πιο προσωπικό.

Ετοιμάζετε κάποια περιοδεία;

Την συνέχεια του Persona Tour, όπως το ονομάζουμε. Θέλουμε να δούμε πώς θα στήσουμε μία περιοδεία που δεν θα είναι τεράστια. Είχαμε κάνει κάποτε μια μεγάλη περιοδεία και πιστεύουμε ότι στην παρούσα φάση και αεποχή δεν δουλεύει με ακριβώς τον ίδιο τρόπο όλο το πράγμα. Έχουμε κάνει κάποια live, στο Αγρίνιο, τη Λαμία, την Κρήτη και κάποια στην Αθήνα, ενώ συνεχίσαμε με κάποια στην Δανία στο Spot Festival & Gogoyoko Showcase. Είχαμε πολύ καλή ανταπόκριση. Θα κάνουμε κάποιες συναυλίες εντός και θα πάμε σίγουρα εξωτερικό. Είδη συζητιούνται κάποια πράγματα και έχουμε κάποιες ημερομηνίες για το ΚοοΚοο 13/06, για Κρήτη Ηράκλειο 19/06 στη Μέρα Μουσικής, για το Μetropolis Stage 21/06 στην παρουσίαση βιβλίου του Λουκά Μέξη "Shoe In A Box", στο Artenders Festival 31/07 στο Ανοιχτό Θέατρο Λευκάδας και άλλες που περιμένουμε και στήνουμε, εντός και εκτός συνόρων. Παρόλα αυτά, επειδή έχουμε συνεργασία με promoters σε Ισπανία, Δανία, Ισλανδία, Γερμανία και Ελβετία, μπορεί να στήσουμε και κάποια πράγματα δικά μας.

Έχετε επαφές με μπάντες από το εξωτερικό;

Με κάποιες ναι. Δεν είναι γνωστές. Μπάντες που γνωρίσαμε όταν είχαμε παίξει στην Ισπανία και στην Ελβετία καθώς και στην Αγγλία όπου παίξαμε και είδαμε κάποιες ενδιαφέρουσες μπάντες.

Εκεί είδαμε βέβαια και μπάντες που δεν λένε και τόσα πολλά για την προσοχή που τους είχε δοθεί. Δεν θεωρούμε ότι η Αγγλία είναι πλέον αυτό που ήταν κάποτε στο να παράγει μουσική. Η Αγγλία είναι υπερτιμημένη αυτή τη στιγμή. Δεν έχει κοιτάξει κανείς να δει τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη, π.χ. στο Βερολίνο, στη Στοκχόλμη, στις Βρυξέλλες, στη Βαρκελώνη. Κατανοητή η προσκόλληση στο Λονδίνο, μια και είναι η μητρόπολη κάποιον εταιριών, υπάρχει μια παράδοση κ.λπ. Παράδοση όμως χωρίς μέλλον, είναι απλά ένα δωμάτιο αραχνιασμένο μέσα στο οποίο δεν μπαίνει κανείς πια. Πιο παραγωγικό είναι π.χ. το Brooklyn. Ό,τι έχει βγει από κει πάει πάρα πολύ καλα μέχρι στιγμής. Από την santogold μέχρι τους yeasayers τους καινούργιους που έχουν κάνει φοβερή δουλειά, και τρομερά videos, δεν το έχουμε δει αυτό το πράγμα στην Ευρώπη να γίνεται, τόσο καλά videos. Υπάρχουν και στην Ευρώπη καλά πράγματα όπως οι Marina and the diamonds και saint saviour, μια φοβερή φωνή που έγινε γνωστή μέσω ενός single που τραγούδησε με τους groove armada.

Είστε αναγνωρίσιμοι; Έρχεται κόσμος να σας μιλήσει;

Λίγο το γεγονός ότι η μπάντα μετράει τώρα σχεδόν 10 χρόνια ζωής, λίγο το γεγονός ότι είμασταν τυχεροί όλα αυτά τα χρόνια, ταυτόχρονα με τις δικές μας προσπάθειες με συνεργασίες σε opening acts μεγάλων συναυλιών, λίγο η συνέχεια με την συνερασία και την προβολή απο το management, μας έχουν αφήσει μία κληρονομιά και σε θέμα ονόματος και σε θέμα κοινού. Αλλά εμείς δεν εφησυχάζουμε, εμείς κοιτάμε πάντα τι γίνεται μπροστά. Προχωράμε και σε όποιον αρέσει και τον εκφράζει ακολουθεί.

Σας αρέσει η επαφή με τον κόσμο;

Βέβαια. Δεν γράφουμε μουσική μόνο για μας. Ξεκινά από δική μας ανάγκη αλλά θέλουμε να επικοινωνήσουμε. Η μουσική εξάλλου σταματά να είναι μόνο δική σου από τη στιγμή που βγαίνει από το στούντιο. Πλέον ανήκει και σε αυτόν που την ακούει. Πράγμα που σημαίνει ότι όσο σέβεσαι τον εαυτό σου που τη δημιουργείς, άλλο τόσο πρέπει να σεβαστείς τον άλλον που έρχεται στη συναυλία, που θα αγοράσει το CD σου, που θα τσεκάρει το site σου κ.λπ.

Πιστεύετε ότι υπάρχει κάτι καινούργιο να γίνει στην μουσική; Πολλοί τα τελευταία χρόνια πιστεύουν πως όχι.

Πιστεύουμε πως είναι πολύ δύσκολο. Έχουν γίνει σχεδόν όλα. Ίσως θα θεωρηθεί κάτι καινούργιο κάτι που θα ξαναγυρίσει στις ρίζες. Θα είναι αυτό προσμήξεις με παραδοσιακή μουσική; Άλλοι ρυθμοί που δεν τους ξέρουμε; Άλλοι ήχοι που δεν τους ξέρουμε; Δεν μπορούμε να το φανταστούμε. Πλέον ικανότητα συνθετική είναι το πόσο καλούς στίχους γράφει κάποιος, πόσο καλές μελωδίες γράφει, αλλά και πόσο έξυπνα "κλέβει".

Σας ενδιέφερε ποτέ το καινούργιο;

Σίγουρα. Αν ξυπνήσει κάποιος απο μας κάποιο βράδυ ιδρωμένος από κάποιο φανταστικό όνειρο στο οποίο θα έχει βρει τον καινούργιο ήχο, θα ξυπνήσει όλη την μπάντα και θα πάμε στο στούντιο.

Ποιο είναι το όνειρό σας για την μπάντα;

Να συνεχίσουμε να κάνουμε μουσική μέχρι, είτε λόγω προβλημάτων υγείας, χτύπα ξύλο, είτε λόγω γήρατος, να μην μπορούμε πια να κάνουμε μουσική. Δεν μπορούμε να δούμε τους εαυτούς μας να κάνουν κάτι άλλο.

Θα θέλατε κάποια στιγμή να κάνετε μόνο αυτό;

Εννοείται. Και όχι για λόγους βιοπορισμού κατ' ανάγκην. Αλλά όσο καλύτερα μας δίνεται η δυνατότητα να κάνουμε αυτό που κάνουμε τόσο περισσότερο το αποζητάμε. Όσο βελτιώνονται οι συνθήκες και είναι κανείς άνετος στο να μπορεί να παράγει, τόσο πιο παραγωγικός γίνεται. Γι' αυτό και οι μπάντες στο εξωτερικό δουλεύουν έτσι. Γιατί έχουν πειθαρχία, έχουν πίστη σε αυτό που κάνουν, και τους δίνονται τα εργαλεία που χρειάζονται, όπως ένα καλό στούντιο, ένας καλός παραγωγός, να παίζουν συνέχεια live. Κάποια στιγμή τους δίνεται η ευκαιρία. Ή το χρησιμοποιούν σωστά ή το χρησιμοποιούν λάθος. Αλλά τουλαχιστον τους δίνεται. Εδώ θεωρείται πολυτέλεια να έχεις πράγματα που στο εξωτερικό θεωρούνται αυτονόητα. Η βάση εδώ είναι πολυτέλεια ενώ για το εξωτερικό θεωρείται το μίνιμουμ.

Σκεφτήκατε να πάτε κάποια στιγμή εξωτερικό;

Σαφώς. Και θα γίνει κάποια στιγμή. Απλά θέλουμε να γίνει σωστά και οργανωμένα. Να μη γίνει μόνο και μόνο για να πούμε ότι πήγαμε. Δεν έχει νόημα. Αν είναι έτσι, μαζευόμαστε όλοι μαζί παρέα, κλείνουμε κι ένα βαν και κάνουμε το tour της Ευρώπης. Παίζουμε και σε δύο μαγαζιά και γυρίζουμε πίσω και λέμε "ωραίο ταξιδάκι ήταν". Δεν είναι έτσι. Σκοπός είναι να πας και να σε προσέξουν εκεί που θα πας. Αναγκαστικά θα χρειαστεί να μείνεις. Είτε δύο μήνες είτε δύο χρόνια, θα χρειαστεί να μείνεις. Όπως και να 'χει δεν κάνεις κάτι έξω αν δεν το κάνεις σωστά και οργανωμένα, γιατί η Ελλάδα δεν απασχολεί σε αυτόν τον τομέα μουσικά την Ευρώπη. Υπάρχει λόγω του Μική Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζηδάκη, του Ξαρχάκου, της Μούσχουρη, της Χάρις Αλεξίου, της Δήμητρας Γαλάνη και όλων αυτών των τεράστιων ονομάτων που παράγουν πολιτισμό και μουσική τόσα χρόνια. Μετά από αυτόυς όμως δεν έχει γίνει κάτι.

Θα είχατε πρόβλημα να συνεργαστείτε με κάποια από αυτά τα ονόματα;

Φυσικά όχι αν η συνεργασία είχε ουσία και πραγματικά επρόκειτο να βγάλει κάτι ωραίο.

Δεν είσαστε αρνητικοί δηλαδή όπως έχουν υπάρξει άλλοι μουσικοί του χώρου, κυρίως του αγγλόφωνου?

Υπάρχουν κάποια πράγματα τα οποία δεν θα έστεκαν αισθητικά. Δυστυχώς μπορούμε να φανταστούμε πολλά παραδείγματα (χαχαχα). Οι άνθρωποι που έχουν μπει στην μουσική και κάνουν κάτι καλό φαίνονται από χιλιόμετρα. Όπως φαίνονται και αυτοί που ουσιαστικά χρησιμοποιούν τη μουσική για άλλους λόγους. Το να χάσεις χρόνο και να δουλέψεις με κάποιους ανθρώπους, που σημαίνει να καταθέσεις κόπο, χρόνο, ψυχή και πίστη, σε φθείρει και σε μειώνει. Σε αλλάζει από αυτό που είσαι. Ενώ το να κάνεις πειραματισμούς που πιθανόν να είναι και λίγο έξω από αυτό που έκανες μέχρι τώρα με ανθρώπους που πραγματικά έχουν να προτείνουν κάτι ωραίο μουσικά, όχι απλά σε ανανεώνει και σε ανεβάζει, σου δείχνει και πράγματα που δεν έβλεπες.

Δεν σας αρέσουν λοιπόν τα στερεότυπα. Σας αρέσει να πειραματίζεστε.

Δεν υπάρχουν σήμερα στην εποχή που ζούμε κλειδωμένα στερεότυπα. Δεν υπάρχουν συνταγές μουσικής. Εμείς θα αλλάζαμε τον τρόπο με τον οποίο δημιουργούμε για κάτι καινούργιο. Κι αυτό έχει ένα ρίσκο.

Πιο σημαντικές στιγμές των film;

Δεν θα ξεπεραστεί ποτέ η στιγμή της συναυλίας με τους placebo στο Λυκαβητό μπροστά στο μεγαλύτερο κοινό που έχουμε παίξει μέχρι στιγμής, δεν θα ξεπεραστούν ποτέ οι συνεργασίες με την Ελένη, το Mανώλη Αγγελάκη και το Στάθη Ιωάννου, δεν θα ξεπεραστεί ποτέ η περιοδεία στην Ελβετία και στην Ισπανία, παρόλο που ήταν μικρές (από τέσσερα live στην κάθε χώρα), οι συναυλίες στην Δανία, οι πάρα πολλές συναυλίες σε πολλές πόλεις της Ελλάδας με το απίστευτο κοινό τους, δεν θα ξεπεραστούν ποτέ αυτά τα δύο χρόνια που ψαχνόμασταν να δούμε τι θα κάνουμε και ήρθαμε σε δημιουργική κόντρα ο ένας με τον άλλον κι ανακαλύψαμε στοιχεία μας που δεν γνωρίζαμε, κι επίσης δεν θα ξεπεραστεί ποτέ η στιγμή της δημιουργίας του persona, γιατί μας έδειξε ότι κάθε τέλος είναι μια αρχή, γιατί δεν υπάρχει τέλος ουσιαστικά: είναι μια ανανέωση, η φυσική εξέλιξη που δεν ξέρεις σίγουρα πως θα σου βγεί στο μέλλον.

Υπάρχουν περίεργα περιστατικά που θυμάστε είτε από live είτε από οτιδήποτε άλλο;

Μας έχουν συμβεί τα πάντα. Να φεύγουν καλώδια, να σβήνει το μπάσο, να πέφτουν πιατίνια, να φεύγουν μπαγκέτες και να τις κυνηγάμε... και τα περισσότερα με δική μας ευθύνη. Είτε από λάθος, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο, είτε επειδή είχαμε πιει πολύ και ξεφύγαμε...

Έχετε παίξει και live έχοντας πιει; (γέλια)

Ναι, ναι έχει συμβεί. Ήταν κάποια live μεθυσμένα!!! (γέλια)

Πως είχαν πάει αυτά τα live;

Ήταν απ' τα καλύτερα που έχουμε κάνει ποτέ. Σχεδόν. Με εξαίρεση ένα το οποίο πήγε παταγωδώς λάθος, απ' την αρχή μέχρι το τέλος.

Τι αίσθηση θα θέλατε να αφήνει η μουσική σας στον κόσμο;

Τη μουσική που γράφουμε τη θεωρούμε κινηματογραφική. Θα μας ικανοποιούσε αν κάποιος μας έλεγε ότι ακούει τη μουσική μας και φαντάζεται εικόνες, ιστορίες, ή τον εαυτό του μέσα σε ιστορίες. Γιατί είναι μουσική που περιγράφει καταστάσεις και γεγονότα, και οι εξάρσεις της και οι στίχοι που έχουν επιλεγεί να πέφτουν πάνω σε αυτές τις εξάρσεις, όπως π.χ. στο airbus ο στίχος "coming back to life" είναι για μας σαν ταινία. Και μας αρέσει να το αντιλαμβανόμαστε έτσι, γιατί πιστεύουμε ότι ο κόσμος δεν έρχεται στη συναυλία για να ακούσει, αλλά για να δει. Όπως πας στο σινεμά να δεις μια ταινία. Στις νύχτες πρεμιέρας είχε βγει το "Stop Making Sense" του Jonathan Demme, μια σκηνοθετημένη συναυλία με πρωταγωνιστές τους talking heads. Πολύ ευρηματικό σε σχέση με το πώς μπορεί να στηθεί μια συναυλία. Με αυτή την έννοια θέλουμε να χτίζουμε τις συναυλίες μας θεατρικά, στα δικά μας μέτρα πάντα. Αν μπορούσαμε στο live να ικανοποιήσουμε και τις 5 ή και τις 6 αισθήσεις που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος.

θα προσφέρετε και φαγητό?

(γέλια) Αυτό θα ήταν πολύ ενδιαφέρον. Έχει γίνει σε κάποιες περιπτώσεις. Στο εξωτερικό, σε κάποιο σινεμά κατά τη διάρκεια της προβολής ο σκηνοθέτης είχε επιλέξει να εκκρίνονται στο χώρο συγκεκριμένες μυρωδιές, είτε από λεβάντα, είτε από δάσος, είτε από φαγητά, ανάλογα με το τι έδειχνε το πλάνο. Ο κόσμος στο τέλος έβγαινε έξω από το σινεμά και χωρίς να έχουν καταλάβει πώς, η ταινία τούς είχε φανεί πολύ ζωντανή. Αυτό είναι ίσως το μέλλον και των συναυλιών. Να γίνουν interactive. Nα χρησιμοποιείται ό,τι μέσo υπάρχει για να βγαίνει καλύτερα το υλικό στον θεατή.

Για το μέλλον της σκηνής?

Το θετικό είναι ότι τα καινούργια σχήματα έχουν πάρα πολλά πράγματα να πούνε για το τι συμβάινει σήμερα, όχι μόνο μουσικά αλλά και στην καθημερινότητά μας, και συνήθως είτε λόγω περιορισμένου χρόνου είτε χώρου δεν γίνονται ερωτήσεις σε αυτά τα παιδιά για το πώς βλέπουν τα πράγματα. Οι δημοσιογράφοι περιορίζονται στο κομμάτι αυτό γιατί η χρήση των συνεντεύξεων είναι κυρίως promotional. Αυτό είναι λάθος βέβαια, γιατί οι απόψεις τους και το πώς αυτές αντικατοπτρίζονται στη μουσική τους και γενικά στο concept τους είναι πιο σημαντικά και προωθούν καλύτερα μια μπάντα ή έναν καλλιτέχνη γενικά από την απλή περιγραφή του έργου του.Όπως επίσης σημαντικό είναι που υπάρχουν πάρα πολλά περιοδικά και blogs στο internet με έντονη δραστηριότητα και ασχολία με εναλλακτικές μουσικές. Γενικά οτιδήποτε παρόμοιο γίνεται στο χώρο μας είναι καλό.

Γενικά έχετε αισιόδοξη αντιμετώπιση των πραγμάτων.

Προβλήματα θα υπάρχουν πάντα και ένας τρόπος είναι να να καθόμαστε εδώ ως το πρωι να συζητάμε γι αυτά. Ένα άλλο πράγμα που μπορούμε όμως να κάνουμε είναι να κάνουμε κάτι γι' αυτά. Τα προβλήματα δεν θα σταματήσουν ποτέ. Αυτό που είναι κρίμα να σταματήσει είναι η προσπάθεια για το καλύτερο. Οπότε δουλειά, πειθαρχία και πάντα μπροστά η μουσική και μόνον!!! Ναι είμαστε αρκετά αισιόδοξοι, ειδικά αν αρχίσουμε να αλλάζουμε σαν άνθρωποι και δούμε μπροστά σε βάθος χρόνου.

Δισκογραφία:

2003 – No Luggage

2006 – Angel B

2009 – Persona

Info:

website: http://filmband.gr/

Myspace: http://www.myspace.com/filmgreece

Facebook: http://www.facebook.com/pages/FILM-Athens-Greece/48456517978