Κόντευε η ώρα 12, μεσάνυχτα μιας οποιασδήποτε υγρής και απύθμενης νύχτας, όταν μου χτύπησε τη πόρτα. Ήταν χλωμός, σχεδόν κίτρινος σαν ιερό λησμονημένο σκεύος, με μια βαθιά ουλή στο πρόσωπο. Έσερνε μαζί του μαζί με το μαχαίρι, έναν σάκο γεμάτο με κάθε λογής σκουπίδια και μύριζε βούρκο, σαπίλα και σκοτάδι.
Εϊ εσύ! Εσύ που έρχεσαι έτσι ξαφνικά στην νύχτα μου με μια χούφτα ιστορίες από την δική σου...Μίλησε μου...Πες μου μερικές απ' αυτές όσο ακόμη κρατάει γερά το σκοτάδι...κι ας το πολεμάνε με τόσο μίσος τα φώτα στις βιτρίνες...δεν έχουνε καταλάβει καλά με ποιόν τα έχουν βάλει....
Άκουσα το Live Free or Die!!! την ίδια μέρα που διάβασα ότι οι Grinderman έδωσαν την τελευταία τους συναυλία πριν το διαλύσουν. Ε λοιπόν με δίσκους στην κυκλοφορία σαν κι αυτόν εδώ, από την παλιοπαρέα του Noah μικρό θα είναι το κακό!
Ένα σινγκλάκι που έρχεται την κατάλληλη στιγμή για να υπενθυμίσει 2-3 πράγματα, τώρα που τελειώνει και η χρονιά.
Όταν σε μια παρουσίαση δίσκου πέφτουν πάνω στο τραπέζι ονόματα (που θα έλεγαν και στα καθικοκάναλα) σαν τους Fall τους Joy Division και τους Wipers για να σκιαγραφήσουν τον ήχο μιας μπάντας, από πείρα το λέω, εσύ καλύτερα να κρατάς μικρό κοφίνι έτσι ώστε όταν θα μαζεύεις τα άχρηστα σκουπίδια να μην απογοητευτείς πικρά, αντίθετα όταν θα παίρνεις κομμάτια σαν το Chronicles, το Bottomless Pit, το Just Regrets, η το Drowned, θα είναι διπλή η χαρά (κάνει και ρίμα).
Η ιστορία εκτυλίσσεται πίσω στα μέσα των '90's, και θέλει τον Kim Salmon να ταξιδεύει ύστερα από πρόσκληση των Mudhoney από την Αυστραλία στο Σιάτλ, για να γίνει ο αντικαταστάτης του Steve Turner μετά την προσωρινή όπως αποδείχτηκε αποχώρηση του τελευταίου από το συγκρότημα.
Ξεκινάω που λέτε να ακούσω τον δίσκο μου 'ρχεται κατακούτελα το The Bounty πρώτο-πρώτο κομμάτι... Ένα τραγούδι σαν κι αυτό που παρακαλούσα να έρθει φέτος τότε που έγραφα για το Take You Home των Devastations. Ένα τραγούδι από τους Sunnyboys through a scuzz filter όπως το περιγράφει και το Mess and Noise.
Η τελευταία μύγα του φθινοπώρου κάνει την μοναχική της, ίσως έσχατη βόλτα στο παράθυρo.Έξω απ' αυτό οι ανώνυμοι άνθρωποι... δεμένοι με τους δρόμους όπως ακριβώς οι δρόμοι είναι δεμένοι με την νύχτα, κι η νύχτα με την ανώνυμη μέρα. Και όλες οι μέρες με μια ανείπωτη ενοχή.
Δε με χαλάει καθόλου το καινούργιο album των Coldplay – αρκεί να το αντιμετωπίζω, κάθε φορά που το ακούω, μέσα από το κατάλληλο πρίσμα: πρόκειται για το νέο album –επιστροφής- των early 70's bubble gum-ers Bay City Rollers. Ας κάνουμε εξαρχής αυτή την παραδοχή γιατί αλλιώς θα γίνουμε πολύ κακοί.
Υπάρχει ένας απίστευτος αχός στο δεύτερο album της Florence Leontine Mary Welch: η διάρκειά του είναι μαμμούθ, η ενορχήστρωσή του ακούγεται σαν συντονισμένο ναπολεόντειο στρατηγικό πλάνο (συγκεκριμένα του 1796 για την εκθρόνιση του Πάπα), η παραγωγή του Paul Epworth είναι σαν αφοσιωμένη εκστρατεία υπέρ των διονυσιακών ιεροτελεστιών του δάσους, τα Abbey Roads απηχούν στα –ψηφιακά αυλάκια του δίσκου- τις δονήσεις της μπητλικής ιστορίας (και συγκεκριμένα του "Let It Be"), τα τραγούδια ξεδιπλώνονται σαν ρομφαίες πάνω από το κεφάλι της σύγχρονης pop –μεγαλόστομα, εμβατηριακά, ακάθεκτα και αδιαπραγμάτευτα, ανηφορικά.