Υπάρχει ένας απίστευτος αχός στο δεύτερο album της Florence Leontine Mary Welch: η διάρκειά του είναι μαμμούθ, η ενορχήστρωσή του ακούγεται σαν συντονισμένο ναπολεόντειο στρατηγικό πλάνο (συγκεκριμένα του 1796 για την εκθρόνιση του Πάπα), η παραγωγή του Paul Epworth είναι σαν αφοσιωμένη εκστρατεία υπέρ των διονυσιακών ιεροτελεστιών του δάσους, τα Abbey Roads απηχούν στα –ψηφιακά αυλάκια του δίσκου- τις δονήσεις της μπητλικής ιστορίας (και συγκεκριμένα του "Let It Be"), τα τραγούδια ξεδιπλώνονται σαν ρομφαίες πάνω από το κεφάλι της σύγχρονης pop –μεγαλόστομα, εμβατηριακά, ακάθεκτα και αδιαπραγμάτευτα, ανηφορικά. Σκιάζομαι λιγάκι...
Αισθάνομαι ότι πρέπει πειθήνια να ακολουθήσω το όραμα της Florence αλλιώς θα δικαστώ επί παντός. Το "Ceremonials" διαθέτει έναν ολομέτωπο καταναγκασμό από τον οποίο δεν ξεφεύγεις και ούτε καν προλαβαίνεις να διαπραγματευτείς. Είναι σαρωτικό, έχει έναν παγανιστικό χαρακτήρα με σκανδιναβικό ορίζοντα –από αυτόν που θα περίμενα να προκύψει από την Lykke Li αλλά αυτή είχε άλλα, αποπροσανατολισμένα σπεκτορικά σχέδια- τραβάει ευθεία μπροστά και φαίνεται αποφασισμένο να στουκάρει και σε τοίχους. Αυτή η "δε-μασάω", φωναχτή διάθεση της Florence, είναι η ίδια που, εικάζω, την κάνει μία περιβόητη, φαντασμαγορική συναυλιακή φιγούρα, ωστόσο στο πλαίσιο ενός album –ενός δεύτερου album μετά το απολαυστικό και αρκούντως πρωτότυπο "Lungs"- φαντάζει τρομακτικό.
Πραγματικά, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται να κάνεις/πεις ακούγοντας το "Ceremonials" είναι, "μισό λεπτό ρε κοπέλα μου... κάτσε να τα δούμε όλα με τη σειρά και με ψυχραιμία..."
Η απουσία της όποιας ψυχραιμίας κάνει αυτό το album να χάνει τους λίγους πόντους που χάνει στα αυτιά μου: η Florence τελαλίζει πολεμόχαρα, τρεχοβολάει σε κάτι σπινταριστές ταχυπαλμίες, φωνάζει σαν να είναι σε διαγωνιστική αλάνα για μεγαλόφωνους, αυξάνει τα ντεσιμπέλ των πνευμονιών της με πείσμα και με φοβερή ενέργεια – σπανίως δε, τραγουδάει σαν μία κανονική ερμηνεύτρια που θέλει να την ακούσεις. Η Florence γενικά δεν πολυνιάζεται να την ακούσεις. Καίγεται όμως να σε δονήσει.
Τα καταφέρνει. Δεν εμπνέεται τόσο ούτε από την Kate Bush, ούτε από την Siouxsie. Εμπνέεται από τις "στα όπλα! – στα όπλα!" ερμηνείες της Grace Slick, έτσι όπως είχε αφρίσει στα τέλη των 60's στο "Volunteers" αλλά και μετά στο δεύτερο προσωπικό album της του '80, "Dreams" που είχε μία ανάλογη περιβολή ιέρειας. Η Florence ακούγεται σαν Grace Slick χωρίς τον πολιτικο-κοινωνικό στοχασμό αλλά με μία φλόγα προσωπική, εσωτερική και αλύτρωτη που διατυμπανίζει τα αισθήματά της από άστεργες σχέσεις. Αφηγείται κάτι αλλόκωτα (γοητευτικά, ναι) μοτίβα για τη ζωή της, κάτι περιστατικά που σε αφήνουν κάπως άλαλο. Έχει μία αδιαμφισβήτητη καλλιτεχνική αύρα η Florence όλη δική της αλλά αυτό το έξαλλο, ατιθάσευτο βιμπράτο της καπελώνει τα πάντα. Και αυτό είναι που μου δημιουργεί και τον άλλο συνειρμό με την Jean D'Arc – αυτό το ξελαρύγγιασμα μπροστά στα τείχη των Άγγλων, όταν καλούσε τους σιδερόφραχτους συμπατριώτες της για ανελέητη επίθεση στη μάχη του Patay. Κάπως έτσι συμπεριφέρεται και η Florence σε αυτό που η ίδια και το καλοχτισμένο επιτελείο συνεργατών της, εννοούν ως έξυπνη pop.
To "Ceremonials" είναι γεμάτο όμορφα, υπαρκτά, σχηματισμένα με συνείδηση, ευθύνη και έξαλλη συναισθηματική ενέργεια, τραγούδια –αν και τα περισσότερα εκκωφαντικά- θαυμάσιες ιδέες που εξελίσσονται σε πολυδαίδαλους χείμαρους –ενώ θα μπορούσαν να κελαρίζουν σαν ευχάριστα ρυάκια- γεμάτο πανέξυπνες ενορχηστρωτικές αναπτύξεις –οι οποίες καταλήγουν να γίνονται σαν τους λαβύρινθους του Μινώταυρου-, οργασμικές ρυθμικές κλιμακώσεις που μετατρέπονται σε rollercoasters με επισφαλή καθίσματα.
Είναι ένας δίσκος τεράστιος στα μεγέθη, τις προθέσεις, τα συστατικά, τα νούμερά του. Είναι πυκνός, πολυσύνθετος, ανταριασμένος –ακούγεται σαν να υπάρχουν τέσσερις –τουλάχιστον- δίσκοι σε δαύτον, μπλεγμένοι σαν γόρδιοι στην παραγωγή. Σε απαιτεί να τον αποκρυπτογραφήσεις αλλά θεωρεί αυτονόητο το κουράγιο σου. Μεγάλο λάθος αυτό. Ωστόσο, τον εμπιστεύεσαι, επειδή θέλεις να εμπιστευτείς αυτό το άγριο πλάσμα, την Florence, με την δύναμη δέκα ταύρων και την πεφωτισμένη αποφασιστικότητα... εμ... της Jean D'Arc.
Πάραυτα, θα προτιμήσω να ακουμπάω στην πιο διαλλακτική νυχτωδική έκσταση τραγουδιών όπως το "Seven Devils", το "Remain Nameless" ή την μοναχική ακουστική εκτέλεση του "Shake It Out" όπως υπάρχει στην deluxe έκδοση του album, παρά στους τσελιγκάτους κράχτες τύπου "What The Water Gave Me" και του "Only In It For The Night" και του "Spectrum". Ωραίοι είναι και αυτοί αλλά μέχρι να αποσαφηνίσω στα αυτιά μου, τις τραγουδιστικές δομές τους, θα χρειαστώ λυσσάρι και βοήθεια. Το ευτυχές όμως, είναι ότι υπάρχουν τραγούδια και μάλιστα πλουσιοπάροχα.
