Δε με χαλάει καθόλου το καινούργιο album των Coldplay – αρκεί να το αντιμετωπίζω, κάθε φορά που το ακούω, μέσα από το κατάλληλο πρίσμα: πρόκειται για το νέο album –επιστροφής- των early 70's bubble gum-ers Bay City Rollers. Ας κάνουμε εξαρχής αυτή την παραδοχή γιατί αλλιώς θα γίνουμε πολύ κακοί. Ως τέτοιο λοιπόν, καθόλου άσχημο δεν ακούγεται – έχει όλα όσα έκαναν την pop της τσιχλόφουσκας συναρπαστική, τότε παλιά: μελόδραμα για επιφανειακή κατανάλωση, μελωδίες – αναπτηράκια για να στραφταλίζουν στις αντανακλάσεις των προβολέων μέσα στα στάδια, πολλά "ooah – ooah – oooooah-ho", καλοβαλμένες, απλούστατες μελωδίες που αιτούν από τον ακροατή να έχει μνήμη της Dory από τον "Captain Nemo" για να τις απολαύσει ανενόχλητος, μερικά νόστιμα τραγουδάκια που μπορούν να μείνουν και πάνω από μία εβδομάδα στο i-pod, την Rihanna καλεσμένη τραγουδίστρια (φαντάζομαι, ως αποτέλεσμα των συμβούλων της περί ευφυούς crossover κίνησής της που θα τη βγάλει από τα εφηβικά ακροατήρια και θα τη βάλει στα... εμ... λοβοτομημένα πλάσματα της χώρας του ποτέ – ποτέ) ως κερασάκι στην τούρτα που κανείς δεν περίμενε να υπάρχει.
Πάνω απ' όλα όμως, το "Mylo Xyloto" διαθέτει και ένα αδιαμφισβήτητο χαρτί επιτυχίας αλλά και ευθείας επικύρωσης της παραπάνω σύγκρισης με τους Bay City Rollers και την bubble gum εποχή των πρώτων 70's. Το "Mylo Xyloto" διαθέτει concept! Μάλιστα, ναι! Από από αυτά τα concepts που διαπερνούν όλη την αλληλουχία των τραγουδιών με ένα κεντρικό storyboard. Στο συγκεκριμένο concept, η ιστορία έχει να κάνει με δύο πλάσματα, τα Mylo και Xyloto που κόντρα στην δυσοίωνη εποχή που ζουν, καταφέρνουν να φτάσουν στο happy end. Δε συγκλονιστήκατε; Ακόμα;
Ok, αν δεν κουταθώ πλήρως τώρα, νομίζω δεν θα κουταθώ ποτέ. Και αν ο Chris Martin τη γλυτώνει με αυτά τα ανήκουστα στο πέμπτο album των Coldplay, νομίζω θα την γλυτώνει για πάντα, κόντρα στις απαισιόδοξες προβλέψεις όσων τον ήθελαν να ξοφλάει μετά την πρώτη κακή κίνηση της καριέρας του, τον γάμο του με την αδιανόητα αχώνευτη Gwyneth Paltrow.
To "Mylo Xyloto" έχει συμπαθητικές στιγμές (το έξυπνο "Ηurts Like Heaven", το single "Paradise", τη γαλανομάτα soul του "Up In Flames", ακόμα και αυτό το μεγαλεπίβολο ντουέτο με την Rihanna στο "Princess Of China") πάντα μέσα σε πλαίσια μίας pop αισθαντικής, φανατικά κορπορατικής, που μπορεί να ζει μόνο σε στάδια, αρένες, τηλεόραση του prime time και περιοδικά μεταμοντέρνου lifestyle με μποέμ αποχρώσεις. Έξω από αυτό το πλαίσιο, σκούρα τα πράγματα.
Υπάρχουν στιγμές, βέβαια που αν δεν έχεις τη μνήμη της Dory από τον "Captain Nemo" μπορεί να σε οδηγήσουν στην απόγνωση: ας πούμε αν ακούσεις τον Martin να βραχνιάζει τάχα μου σαν folkie που είναι υπέρ της ηλεκτρικής στροφής του Dylan στο Newport του 1963 στο "Up Against The World" και το "U.F.O." (δύο τραγούδια άδεια και απλοϊκά που πωλούνται ως εσωτερικά και cosy) μπορεί και να πάθεις εγκεφαλικό από τα νεύρα σου. Ή αν ξανακούσεις για μία ακόμα φορά αυτές τις αντιπαθητικές πίπιζες του ανομολόγητα ηλίθιου "Every Teardrop Is A Waterfall" με το sample από το... "I Go To Rio" του Peter Allen και την αλά-U2 λεβεντο-ατένιση μπορεί και να αποκτήσεις τικ. Και μία και είπαμε U2 –δύσκολο να αποφύγεις την αναφορά τους σε οποιοδήποτε κείμενο για τους Coldplay- σύγνώμη αλλά το "Don't Let It Break Your Heart" είναι ή δεν είναι το "Where The Streets Have No Name"; Και αυτό το "Up With The Birds" είναι ή δεν είναι το "Ocean" του Richard Hawley για φτωχούς, προσαρμοσμένο σε ένα ζαχαρωτό, χολιγουντιανό περιβάλλον, πριν εξελιχθεί μετά τα μέσα της διάρκειάς του σε b-side του James Blunt;
Είναι απαραίτητη η απουσία της μνήμης με τους Coldplay, σας λέω. Mόνο και μόνο για να έχετε την πολυτέλεια να εξασκήσετε το δικαίωμά σας να απολαύσετε αποενοχοποιημένα μία σαχλίτσα, χωρίς συνειρμούς.
