Η τελευταία μύγα του φθινοπώρου κάνει την μοναχική της, ίσως έσχατη βόλτα στο παράθυρo.Έξω απ' αυτό οι ανώνυμοι άνθρωποι... δεμένοι με τους δρόμους όπως ακριβώς οι δρόμοι είναι δεμένοι με την νύχτα, κι η νύχτα με την ανώνυμη μέρα. Και όλες οι μέρες με μια ανείπωτη ενοχή. Σαβανωμένες από τις μακρινές μοναχικές οκτωβριάτικες σκιές των πολυκατοικιών, που κάθε σούρουπο φεύγουν από τον δρόμο και έρχονται να βρουν ξεκούραση και να σβήσουν πάνω του, λες και γνωρίζουν ότι αυτό που ακριβώς χρειάζεται τώρα είναι μόνο λίγοι καημοί από δεύτερο χέρι.
Ένας συλλέκτης σκιών που μπαλώνει μ' αυτές την καρδιά του. Ο ήχος της βελόνας που τρυπάει τις σκιές ράβοντας τες, και το αδιάκοπο σιγοτραγούδισμα των καλωδίων και των κεραιών του τηλεφώνου, που μουρμουρίζουν από δρόμο σε δρόμο παράλογα, χωρίς να λένε ούτε μια λέξη πέρα από έναν ψίθυρο, αυτή είναι η μουσική του.
Και μαζί με τα φώτα, είναι τα μόνα πράγματα που μοιάζουν τόσο φερέγγυα και αφοσιωμένα, μέσα σ' αυτό το υπερφυσικό σκοτάδι, μέσα στον διαρκή φόβο που φωλιάζει εδώ, μέσα σ' ένα κόσμο που έχει στραβώσει εντελώς.
