Η ιστορία εκτυλίσσεται πίσω στα μέσα των '90's, και θέλει τον Kim Salmon να ταξιδεύει ύστερα από πρόσκληση των Mudhoney από την Αυστραλία στο Σιάτλ, για να γίνει ο αντικαταστάτης του Steve Turner μετά την προσωρινή όπως αποδείχτηκε αποχώρηση του τελευταίου από το συγκρότημα. Στην σύντομη παραμονή του εκεί, πρόλαβαν και ηχογράφησαν -μέσα σε μια νύχτα θα έγραφε κάποιος για να το κάνει πιο λογοτεχνικό- μαζί κάποιο υλικό πριν χωρίσουν οι δρόμοι τους, που από τότε αγνοούνταν η τύχη του, και που μάλλον και οι πλέον φανατικοί μαζί ίσως και με τους συντελεστές είχαν σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξή του.
Έτσι λοιπόν, σαν σβησμένο ηφαίστειο που ξαφνικά ξυπνάει και εκτινάσσει επιτέλους, μανιασμένα την λάβα του στην ατμόσφαιρα, αυτά τα δύο ανίερα τέρατα του rock, από το εισαγωγικό I'll Be Around (το μόνο που κάνει φωνητικά ο Mark Arm, στα υπόλοιπα αναλαμβάνει ο Salmon) μέχρι το κλείσιμο της δεύτερης πλευράς με το οργανικό Max Weinberg, ξεχύνονται και ξεσπούν με τόση λύσσα, θαρρείς και γνώριζαν ότι αυτήν ίσως ήταν η τελευταία φορά που θα είχαν αυτή την ευκαιρία.
Ο δάσκαλος και οι μαθητές του λοιπόν σε μια κάθε άλλο ήσυχη συνεδρία, η φωνή και η κιθάρα των Scientists ο συνθέτης της Swampland (μη ξεχνιόμαστε) συναντά το μαλλιαρό και θορυβώδες rock and roll των Mudhoney, και το αποτέλεσμα είναι ένας αντρίκιος δίσκος που μπορεί να ανταμώσει με το κεφάλι ψηλά τις πιο μεγάλες προσδοκίες.
Αν τα εφτά κομμάτια, τα 20 λεπτά της διάρκειας του δίσκου, η αποκλειστικά και μόνο σε βινύλιο κυκλοφορία, και τελικά οι κιθάρες και το βρώμικο με τους ενισχυτές στο τέρμα blues rock and roll, φανούν παλιομοδίτικα σε κάποιους, αυτό είναι πρόβλημα τους (μεγάλο, να το κοιτάξουν).
Το Until...είναι ένα άλμπουμ που όπως είχαμε πει και για το Golden Vanity του Nikki Sudden με τον Phil Shoenfelt, ήταν κλασικό από την στιγμή που ηχογραφήθηκε. Το ότι οι ταινίες των ηχογραφήσεων παρέμειναν σε κάποιο συρτάρι για μια δεκαπενταετία, απλά πρόσθεσε στον μύθο. Η ουσία μαζί με τις κραυγές των τεράτων βρίσκεται και γυρνάει όμως πάντα ανάμεσα στα μαύρα αυλάκια.
