Η Tru Thoughts είναι ίσως η μόνη ανεξάρτητη εταιρία στη Βρετανία αυτή τη στιγμή που κρατάει το πνεύμα της soul μουσικής, ακμαίο. Αντίθετα ίσως από την Expansion που δίνει έμφαση στην παραδοσιακή μαύρη μουσική, η Tru Thoughts από το 1999 (ο έτερος ιδρυτής είναι ο Paul Jonas) αναζητά το καινούριο στην μεγάλη ομπρέλα της ρυθμικής μουσικής – funk, trip hop, soul και blues, phat beatz, electronica αλέθονται σε μια κονίστρα που σφύζει από δημιουργικότητα, διαφορετικότητα και καλό γούστο.Οι κυκλοφορίες της Tru Thoughts έχουν φέρει στην επιφάνεια μια σειρά ονομάτων που παίζουν το δικό τους ρόλο στην εμπροσθοφυλακή της επικαιρότητας. Quantic, Nostalgia '77, Belleruche, Milez Benjamin, Barrakas και μια χούφτα ακόμη καλλιτέχνες αναζητούν το "χαμένο" ρυθμό στον οποίο άλλοι του mainstream πατούν την επόμενη μέρα για να ανεβούν στα charts.
5 (Soul, Αθήνα) και 6 Μαρτίου (Πάτρα), το περιοδικό Muzine κάνει δύο πάρτυ (δωρεάν είσοδος) με εκλεκτούς καλεσμένους από το ρόστερ της Tru Thoughts: Nostalgia 77 και Robert Luis.
Τι λαμβάνετε υπόψη όταν υπογράφετε έναν καλλιτέχνη; Με ποια κριτήρια, πέραν από το ότι σας αρέσει το μουσικό υλικό, δέχεστε έναν καλλιτέχνη στην εταιρία;
"Αυτό που μας ενθουσιάζει είναι όταν νιώθουμε ότι ένας καλλιτέχνης έχει πάρα πολλές δυνατότητες να εξελιχθεί μουσικά. Στις μέρες μας έχουμε ανάγκη να υπογράφουμε καλλιτέχνες που πέρα από τη δυνατότητά τους να κάνουν καλή μουσική, πρέπει να έχουν επίσης και μια νοοτροπία σκληρής δουλειάς."
Στις μέρες του mp3 και της ψηφιακής τεχνολογίας, πιστεύετε ότι μπορούν οι καλλιτέχνες να επιβιώσουν κυκλοφορώντας δίσκους με τον παραδοσιακό τρόπο;
"Οι πωλήσεις των cd's μας έχουν συνεχίσει να αυξάνονται (όπως και οι ψηφιακές πωλήσεις μας). Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αναζητούν το φυσικό προϊόν και τα cd's ανταποκρίνονται σε αυτό."
Στο site σας γράφετε ότι "καλλιεργείτε" το νέο Quincy Jones, τη νέα Chaka Khan και τον νέο Herbie Hancock με καλλιτέχνες όπως οι Quantic, η Alice Russell και ο TM Juke αντίστοιχα. Πιστεύετε ότι αυτοί οι γιγάντιοι καλλιτέχνες του παρελθόντος της soul μπορούν να βρούν αντίστοιχους στο σήμερα; Αρκεί μόνο το ταλέντο;
"Ελπίζω ότι μπορούμε να το καταφέρουμε. Έχω πίστη στο ότι μπορούμε. Απλά χρειάζεται περισσότερος χρόνος επειδή δεν έχουμε τα χρήματα των μεγάλων εταιριών. Το επόμενο album των Quantic όμως έχει μια τεράστια ορχήστρα εγχόρδων σε δύο κομμάτια που ακούγεται απίστευτη."
Αν τρεις χιλιάδες αντίτυπα από ένα album είναι αρκετά για να εξασφαλίσουν την αποτροπή της οικονομικής ζημιάς για την εταιρία, όπως λέτε, είναι και αρκετά ώστε να εδραιώσουν ένα συγκρότημα στο κοινό; Υπάρχει καμία περίπτωση, μια μικρή εταιρία να δημιουργήσει έναν μελλοντικό μεγα-star;
"Νομίζω ότι ναι, οι ανεξάρτητες μπορούν να δημιουργήσουν έναν μελλοντικό μεγα-star. Απλά δεν μπορούν να τον κρατήσουν στην εταιρία!"
Εννέα χρόνια τώρα, η Tru Thoughts έχει δημιουργήσει ένα ρεπερτόριο καλλιτεχνών με καλό γούστο, γερούς ρυθμούς και μουσική που θα έχει τη δυνατότητα να ακούγεται για πολλά χρόνια μετά τη γέννησή της, μακριά από τις παγίδες της μόδας και τα εφήμερα hypes. Ποιο είναι το μυστικό αυτής της "κλασικότητας" με δεδομένο ότι παραμένετε μια ανεξάρτητη εταιρία;
"Νιώθω ότι ισορροπούμε με την υποστήριξη των καλλιτεχνών μας στη δημιουργική διαδικασία, αφήνοντάς τους να κυκλοφορούν τη μουσική που τους αρέσει και που νιώθουν καλύτερα φτιάχνοντάς την. Επιπλέον, αυτή η τακτική έρχεται στα ίσα της με την ομάδα μας που δουλεύει σκληρά στο γραφείο και κρατάει τον "επιχειρηματικό" έλεγχο της κατάστασης."
Πες μας πέντε albums που σου άρεσαν από την επικαιρότητα (όχι από καλλιτέχνες της Tru Thoughts) και άλλα πέντε που θεωρείς αγαπημένα σου από όλες τις εποχές.
Από τα τρέχοντα:
01. Roots Manuva / Slime & Reason (Big Dada)
02. 2000 Black / A Next Set OF Rockers (2000 Black)
03. Karl Hectar & The Malcouns / Sahara Swing (Now Again)
04. The Natural Yoghurt Band / Away With The Melancholy (Jazzman)
05. Zo & Tigalo / Love The 80's (Zo)
Και από τα παντοτινά:
01. Public Enemy / It Takes A Nation Of Millions To Hold Us Back (Def Jam)
02.The Human League / Dare (Virgin)
03.Portished / Dummy (Go Beat)
04.Roni Size Reprazent / New Forms (Talkin Loud)
05.James Brown / Mind Power (Polydor)
Ποιο πιστεύεις ότι θα είναι το μέλλον της μουσικής βιομηχανίας; Μπορεί να είναι η κινητή τηλεφωνία; Και αν ναι, μπορούν οι Belleruche ή οι Milez Benzamin να γίνουν καλλιτέχνες για τα κινητά;
"Νομίζω ότι η καλή μουσική λειτουργεί σε οποιαδήποτε τρέχουσα μορφή και format. Οι Belleruche ακούγονται το ίδιο καλοί και σε οκτακάναλο, ή σε κασέτα, ή σε cd, σε dvd, laser disc ή βινύλιο!"
Πιστεύεις ότι τα μαζικά ακροατήρια είναι καλοί κριτές; Πιστεύεις ότι όσο περισσότερο ένα τραγούδι διεισδύει στο ευρύ κοινό, τόσο "καλό" και κλασικό είναι; Τι κάνει έναν δίσκο κλασικό;
"Πιστεύω ακράδαντα ότι αν το μαζικό κοινό έχει πρόσβαση στην καλή μουσική θα την εκτιμήσει. Αν ο Common είχε καλή προώθηση στα media όσο ο 50 Cent μπορεί να γινόταν μεγαλύτερος εμπορικά, καθώς η μουσική του στην πραγματικότητα είναι πιο προσιτή από αυτή του 50 Cent. Χάρηκα τρομερά όταν οι Public Enemy μπήκαν στα βρετανικά charts με το "Rebel Without A Pause"... Το γεγονός ότι ανέβηκαν στα charts, δεν έκανε το τραγούδι λιγότερο σκληροπυρηνικό κατά τη γνώμη μου."
Πιστεύεις ότι στις μέρες μας λειτουργεί ο διαχωρισμός μεταξύ indie μουσικής και πολυεθνικής; Πέρα από το επιχειρηματικό μέρος (και οι δύο ανήκουν στην ευρύτερη μουσική βιομηχανία) ποιες, πιστεύεις ότι είναι οι διαφορές μεταξύ των δύο;
"Πιστεύω ότι οι μεγάλες εταιρίες στην Βρετανία υπογράφουν τώρα μουσικούς που πρέπει να πουλήσουν εκατό χιλιάδες αντίτυπα στη Βρετανία στο ντεμπούτο τους για να μην τους διώξουν οι οικονομικοί που είναι αυτοί πλέον, που παίρνουν αποφάσεις. Πιστεύω ειλικρινά ότι πολλοί άνθρωποι έχουν μπουχτίσει με την έλλειψη δημιουργικότητας σε πολλές μεγάλες εταιρίες και αυτό σε συνδυασμό με το διαδίκτυο έχει ευνοήσει τις ανεξάρτητες εταιρίες."
Ο Giles Patterson είναι πολύ σεβαστός καθότι έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σκηνή της acid jazz στις αρχές των 90's. Πιστεύεις ότι αυτό το είδος μουσικής μπορεί να ακουστεί σήμερα με το ίδιο πάθος από τους ακροατές ή πιστεύεις ότι είναι θαμμένο για πάντα στο παρελθόν; Αν τολμούσαμε να χαράξουμε παράλληλες γραμές ανάμεσα στην Talkin' Loud και την Acid Jazz με την Tru Thoughts ποιες θα έβρισκες ότι είναι οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές;
"Νιώθω τεράστιο σεβασμό για την Acid Jazz και την Talkin' Loud. Μαζί με την Mo' Wax είναι αυτές που στάθηκαν τρομερά επιδραστικές στην ιδέα μου για την Tru Thoughts. Πιστεύω ότι η Acid Jazz έγινε η περιγραφή της μουσικής την οποία αποφεύγουμε πολύ εμείς εδώ στην Tru Thoughts. Έχουμε κυκλοφορήσει μια ευρεία ποικιλία από μουσικές στην εταιρία και έτσι, όπως έκανε και η Talkin' Loud και η Mo Wax, σκοπεύουμε να αγκαλιάζουμε νέους και φρέσκους καλλιτέχνες και ήχους για το μέλλον, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την υπέροχη μουσική που έχει κυκλοφορήσει ήδη στο παρελθόν."
Δε με χαλάει καθόλου το καινούργιο album των Coldplay – αρκεί να το αντιμετωπίζω, κάθε φορά που το ακούω, μέσα από το κατάλληλο πρίσμα: πρόκειται για το νέο album –επιστροφής- των early 70's bubble gum-ers Bay City Rollers. Ας κάνουμε εξαρχής αυτή την παραδοχή γιατί αλλιώς θα γίνουμε πολύ κακοί.
Υπάρχει ένας απίστευτος αχός στο δεύτερο album της Florence Leontine Mary Welch: η διάρκειά του είναι μαμμούθ, η ενορχήστρωσή του ακούγεται σαν συντονισμένο ναπολεόντειο στρατηγικό πλάνο (συγκεκριμένα του 1796 για την εκθρόνιση του Πάπα), η παραγωγή του Paul Epworth είναι σαν αφοσιωμένη εκστρατεία υπέρ των διονυσιακών ιεροτελεστιών του δάσους, τα Abbey Roads απηχούν στα –ψηφιακά αυλάκια του δίσκου- τις δονήσεις της μπητλικής ιστορίας (και συγκεκριμένα του "Let It Be"), τα τραγούδια ξεδιπλώνονται σαν ρομφαίες πάνω από το κεφάλι της σύγχρονης pop –μεγαλόστομα, εμβατηριακά, ακάθεκτα και αδιαπραγμάτευτα, ανηφορικά.
"Οι καλλιτέχνες που αναζητούν την αυθεντικότητα τείνουν να κοιτάζουν πίσω σε μία μυθολογική χρυσή εποχή αθωότητας, τότε που η μουσική ήταν λιγότερο συνειδητή και φτιαχνόταν με ένα απλούστερο, αγνότερο τρόπο. Αυτή η νοοτροπία συχνά καμουφλάρει τα αισθήματα ανεπάρκειας και αγωνίας που έχουν: γνωρίζουν βαθιά το χάσμα ανάμεσα στο ποιοι νιώθουν ότι είναι και πώς τους εκλαμβάνουν οι άλλοι."
H Evie Sands υπήρξε το απόλυτο it-girl των hipsteratti στη δεύτερη πενταετία των 60′s και σε μεγάλο μέρος των 70′s. Ακούγοντας την νεο-countrypolitan αισθητική της Rumer και διάφορων άλλων κοριτσιών που σκάνε δειλά στην επικαιρότητα, βούτηξα βουλιμικά στον κόσμο της Evie Sands -μία τραγουδοποιό με αρκετό τσαγανό να απαιτεί το δικό της τρόπο στα πράγματα, κάτι σαν Jackie DeShannon για την πόλη.
